"ทำไมคุณไม่บอกว่าเพื่อนฉันอยู่ที่โรงพยาบาลนี้" ถ้าวันหนึ่งรู้เธอคงรีบไปเยี่ยมเพื่อนก่อนหน้านั้นแล้ว
"แล้วทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย" เขาพูดออกมาเหมือนไม่แคร์
"เพื่อนฉันอยู่ห้องไหน" หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอเจ็บแล้วเจ็บอีก จนตอนนี้เริ่มจะชินชาเข้าไปทุกที
เขาเปิดประตูและกำลังจะก้าวลงไป
หญิงสาวตกใจมากเพราะเธอไม่อยากจะให้เขาเข้าไปตอนนี้เลย กลัวเขาจะไปพบปู่เธอ
"คุณแค่บอกมาว่าเพื่อนฉันอยู่ห้องไหน..ไม่สิ..ไม่ต้องบอกแล้วก็ได้ฉันไปเอง" เพราะถ้าเพื่อนเธออยู่ที่โรงพยาบาลนี้มันต้องมีข้อมูลสิ แค่ถามชื่อกับนามสกุลก็รู้แล้ว
มาเฟียหนุ่มมองตามหลังหญิงสาวอวดเก่ง "หึ! หึ!! ฮ่าา" ทีแรกว่าจะไม่ขำแล้ว แต่เห็นความอวดดีของเธอ เขาก็เลยอดที่จะหัวเราะไม่ได้
และมันก็ทำให้ลูกน้องที่นั่งอยู่ด้านหน้ามองหน้ากันอีกครั้ง
"มองอะไร..ไปได้แล้ว"
"แต่ว่า.." ขอนไม้กำลังจะถามสิ่งที่สงสัย
"สันติ..ปืนที่
