พอดวงตาของทั้งสองประสานกันเข้า คนที่อยู่ด้านบนก็รีบวิ่งลงมา
"ไปไหนแล้ว คุณแทนไทฉันรู้ว่าเป็นคุณ ทำไมคุณมาแล้วถึงต้องไปด้วย" หญิงสาวออกมายืนตะโกนอยู่หน้าบ้าน ซึ่งตอนนี้คนในบ้านก็เข้าห้องนอนกันหมดแล้ว คงไม่มีใครได้ยิน "คุณแทน!!" ร่างบางทรุดลงกับพื้นถนน ถ้าเป็นตอนกลางวันคนที่เดินผ่านไปมาคงจะหยุดมอง แต่ตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า
"ลุกขึ้น" ทันใดนั้นก็มีเสียงใครบางคนดังมาจากทางด้านหลัง
หญิงสาวจำเสียงนี้ได้แม่น ใบหน้างามรีบหันกลับไปมอง
"คุณ" คนตัวเล็กยันกายลุกขึ้นแบบลำบาก เพราะว่ารู้สึกเจ็บเข่าตอนที่คุกลงกับพื้น
"ร้องไห้ทำไม" มือหนาพยุงร่างบางให้ยืนขึ้น พร้อมกับซับน้ำตาออกจากใบหน้าแบบอ่อนโยน
"รถคุณล่ะคะ"
"เอาไปจอดแอบไว้กลัวท่านเห็น"
"คะ?" ..เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะไปเหรอ ทีแรกอักษรสุดาคิดว่าเขาจะทิ้งเธอไว้แบบนี้
"ผมรู้ว่าคุณต้องลงมา" ทันใดนั้นมือแกร่งก็โอบกอดร่างบางเข้ามาไว้แนบอก "พ่อว่าอะ
