"คุณรู้ได้ไงว่าไม่มีใครรักเธอเท่าคุณ"
"รู้สิ ถ้าพวกเขารัก จะส่งไปให้ฉันเลี้ยงเหรอ" อัจฉราภรณ์ตอบแทนไทไปทันควัน
อักษรสุดาได้ยินคำนี้ถึงกับน้ำตานอง เพราะมันเป็นอีกหนึ่งคำ ที่อัจฉราภรณ์พูดกรอกหูเธอบ่อยมากก็คือประโยคนี้
"พี่ฟ้าหมายความว่ายังไง?" จากที่ฟังอยู่เงียบๆ เพราะมัวแต่กำลังโทษตัวเอง พอได้ยินประโยคนี้ออกมาอัปสรสุดาก็เลยถามขึ้นมาบ้าง
"ก็มันจริงนี่ พวกแกรักแต่ลูกผู้ชายพอเป็นผู้หญิงหน่อยก็ให้ฉันเลี้ยง"
"ทำไมพี่คิดแบบนั้น พี่ไม่คิดเลยเหรอว่าฉันรักพี่ ถึงยอมยกดวงใจของตัวเองให้พี่ไป"
"อย่าไปเชื่อนะลูก แม่รักหนูที่สุดในโลก ไม่มีใครรักหนูเท่าแม่อีกแล้ว" อัจฉราภรณ์หันกลับมาพูดกับอักษรสุดาบ้าง
"ออกไป..ออกไปให้หมด..ไม่ใช่สิ..ฉันจะไปเอง" พอพูดจบประโยคอักษรสุดาก็แกะมือของสามีที่โอบกอดอยู่ออก
"หนูจะกลับไปกับแม่ใช่ไหมลูก"
"ฉันไม่ไปกับใครทั้งนั้น ในเมื่อที่นี่ไม่มีใครต้องการฉัน ฉันก็จะไปตาม
