"จริงด้วย..แม่ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง" เมื่อได้ยินลูกชายถามถึงเรื่องฝากท้อง อัปสรสุดาก็เพิ่งคิดขึ้นได้เหมือนกัน
"คือเรื่องนั้น.." จะบอกแม่ยังไงดี..
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนนะครับ คืนนี้ผมอยากจะขอตัวอักษรกลับไปที่บ้านด้วย เพราะเมื่อคืนนี้มาไม่ได้บอกใครที่บ้านเลยครับ"
เหมือนระฆังดังเพื่อช่วยชีวิต..เธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบทุกคนยังไงดีกับเรื่องนี้ ก่อเรื่องขึ้นมาเองแต่กับแก้ไม่ได้ต้องได้ให้เขาตามแก้ให้เกือบทุกเรื่อง
"ผมไปนะครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็คว้าแขนเธอให้เดินตามออกมา
ทุกคนในบ้านได้แต่มองตาม ส่วนสิงหราชสบายใจขึ้นที่ลูกสาวได้เดินตามทางที่ตัวเองต้องการสักที เขาอัดอั้นมานานแล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ก็เหมือนน้ำท่วมปากพูดอะไรมากก็ไม่ได้ เพราะฝั่งนั้นเป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของภรรยารัก
"คุณยืนรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวผมไปเอารถมารับ" แทนไทพูดขึ้นเมื่อออกมาถึงหน้าบ้าน และเขาก็กำลังจะรีบเดินไปเอารถ
