ตอนที่ 11ครูฝึกสายฮา

หลังจากเหตุการณ์ที่โกดังร้าง ความสัมพันธ์ของ รามสูร และ ไอริน เริ่มแน่นแฟ้นขึ้น แต่อารมณ์ของมาเฟียหนุ่มกลับดูเคร่งขรึมกว่าปกติ อักษรย่อ ส.ส. บนสร้อยพระที่ธัญพูดถึง มันกวนใจเขาจนนอนไม่หลับ เพราะมันคือตราประทับประจำตัวของ "สิงห์ขร" พ่อของเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ในห้องทำงานมืดสลัว รามสูรตัดสินใจเปิดตู้เซฟใบเก่าที่พ่อของเขาสั่งห้ามไม่ให้ใครแตะต้อง ภายในนั้นมีเอกสารที่ดินและสมุดบัญชีเก่าๆ แต่สิ่งที่สะดุดตาเขาที่สุดคือภาพถ่ายใบหนึ่งที่ขอบเริ่มเปื่อยยุ่ย ในภาพคือพ่อของเขาที่ยืนกอดคอกับชายหนุ่มอีกคนที่มีใบหน้าใจดี ชายคนนั้นมีสร้อยพระแบบเดียวกับที่ไอรินเคยมี และที่สำคัญ... ด้านหลังภาพเขียนด้วยลายมือพ่อของเขาว่า "แด่... สุรพงษ์ เพื่อนร่วมสาบานที่ช่วยชีวิตฉันไว้ในกองเพลิง ขอบใจที่ยอมสละทุกอย่างเพื่อปกป้องสายเลือดสิงหราช" "หรือว่า... พ่อของไอรินจะเป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อเรา" รามสูรพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยความสับสน ถ้าไอรินคือลูกของสุรพงษ์ นั่นหมายความว่าครอบครัวของเธอต้องพังทลายลงก็เพราะมาปกป้องตระกูลของเขา! ด้านไอริน-เมฆา ในขณะที่รามสูรกำลังปวดหัวกับอดีต ทางด้านสนามหญ้าหลังคฤหาสน์ ไอริน กำลังเผชิญกับบทเรียนใหม่ที่เธอร้องขอเอง เพราะเธอไม่อยากเป็นภาระให้รามสูรอีก "เอาล่ะครับน้องริน การเป็นเมียมะ... เอ้ย! เป็นคนของบอสเนี่ย อย่างแรกที่ต้องมีคือ 'สติ' อย่างที่สองคือ 'ปืน' ครับ" เมฆา ยืนเก๊กท่าในชุดคอมแบทเท่ๆ ในมือถือปืนฉีดน้ำ ที่เขาเอามาเป็นพร็อพประกอบการสอน "พี่เมฆาคะ ปืนจริงๆ มันหนักมากเลยเหรอคะ" ไอรินถามพลางมองปืนสั้นที่วางอยู่บนโต๊ะ "หนักใจตอนยิงน่ะไม่เท่าไหร่ แต่หนักใจตอนล้างน่ะงานหยาบครับ เริ่มจากท่าโพสก่อนครับน้องริน ขาแยกออกนิดๆ ย่อตัวหน่อยๆ เล็งเป้าไปที่รูปไอ้ธัญที่พี่แปะไว้ตรงกระสอบทรายนั่น" ไอรินลองทำตามท่าทางที่เมฆาบอก แต่ความบอบบางของเธอทำให้ท่าทางดูเหมือนนกน้อยกำลังจะบินมากกว่านักฆ่า "โถ่น้องริน... ท่านี้ถ้าศัตรูเห็น เขาไม่โดนยิงตายหรอกครับ เขาจะสำลักความน่ารักตายซะก่อน เอาใหม่ครับ จินตนาการว่าบอสกำลังจะโดนสาวคนอื่นมาอ่อยใส่ น้องรินต้องยิงไล่พวกนกแก้วพวกนั้นไป"เมฆาเอามือตบหน้าผากตัวเองพลางคิดในใจว่าจะรอดมั้ยน้อ~ "แบบนี้เหรอคะ" ไอรินฮึดสู้ ตั้งท่าเล็งอย่างจริงจัง "ทำอะไรกัน?" เสียงเข้มของรามสูรดังขึ้นจากด้านหลัง เมฆาสะดุ้งจนปืนฉีดน้ำในมือล่วงลงพื้น ส่วนไอรินหันไปยิ้มกว้างให้ชายหนุ่ม "รินอยากฝึกไว้ป้องกันตัวค่ะคุณราม พี่เมฆาสอนท่ายิงถล่มใจให้รินอยู่ค่ะ" "ยิงถล่มใจงั้นเหรอเมฆา ฉันสั่งให้แกสอนยิงปืน ไม่ใช่สอนรำพัด"รามสูรมองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาพิฆาต เขาเดินเข้ามายืนซ้อนหลังไอริน มือหนาซ้อนทับมือเล็กที่ถือปืนไว้อย่างแผ่วเบา ไออุ่นจากแผ่นอกแกร่งทำให้ไอรินหน้าร้อนผ่าว รามสูรจัดท่าทางให้เธอใหม่ด้วยความใส่ใจ "มองไปที่ศูนย์เล็ง... หายใจเข้าลึกๆ ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้" ปัง! ลูกกระสุนเจาะเข้ากลางหัวรูปของธัญอย่างแม่นยำ ไอรินสะดุ้งสุดตัวแต่มีอ้อมกอดของรามสูรประคองไว้ "วู้ววว! บอสครับ ท่าสอนยิงแบบเนื้อแนบเนื้อนี่ ผมขออนุญาตไปหาทำบ้างได้ไหมครับ" เมฆาแซวพลางทำท่าเขินอายแทนเจ้านาย "แกไปวิ่งรอบสนาม 20 รอบไปเมฆา ข้อหาปากมาก" รามสูรหันไปสั่งเสียงนิ่ง "จ๊าก! บอส! ผมกามเทพนะบอส ไม่ใช่ยอดมนุษย์นักวิ่ง สู้ๆ นะครับน้องริน บอสสอนยิงปืน... ส่วนน้องรินก็ยิงศรใส่ใจบอสไปเลยยยย~" เมื่อเหลือกันสองคน รามสูรเก็บปืนให้ไอรินแล้วมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ความรู้สึกผิดต่ออดีตที่พ่อเขาทำไว้นั้นมีอยู่จริง แต่ความรักที่เขามีต่อเธอในปัจจุบันนั้นแรงกล้ายิ่งกว่า "ริน... ไม่ว่าอดีตของพ่อแม่เธอจะเป็นยังไง ไม่ว่าเธอจะเกี่ยวข้องกับตระกูลสิงหราชแบบไหน ฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอต้องกลับไปลำบากแบบนั้นอีก และฉัน... จะเป็นคนตอบคำถามทุกอย่างให้เธอเอง" "คุณรามเจออะไรเหรอคะ" ไอรินถามด้วยความสงสัย "ยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องรู้... แต่ตอนนี้ สิ่งที่เธอต้องทำคือเชื่อใจฉันเข้าใจไหม" ไอรินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้โลกของมาเฟียใจโหดสดใสขึ้นมาทันตา โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า เรน่า แอบยืนดูอยู่บนระเบียงคฤหาสน์ แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต และเธอกำลังต่อสายหาใครบางคน... "แผนต่อไปเริ่มได้เลย... ฉันจะกำจัดนังบ้านนอกนี่ทิ้งเอง!"