ตอนที่12 เบาะแสที่คาดไม่ถึง

คฤหาสน์สิงหราชถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงรับรองเหล่าพันธมิตรมาเฟียทั่วทั้งโซนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กลิ่นอายของไวน์ราคาแพงและเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเคลียไปทั่วงาน ไอรินอยู่ในชุดราตรีสีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นราวกับนางพญา โดยมีรามสูรในชุดสูทสีดำสนิทเดินเคียงข้างไม่ห่าง "ทำตัวตามสบายริน ใครถามอะไรก็ไม่ต้องตอบถ้าไม่อยากตอบ" รามสูรกระซิบพลางบีบมือเล็กเบาๆ "รินกลัวทำคุณรามขายหน้าจังเลยค่ะ" "ใครกล้าดูถูกเธอ ก็เหมือนดูถูกฉัน" สายตามาเฟียหนุ่มตวัดมองไปรอบงานจนแขกเหรื่อบางคนถึงกับต้องหลบตา เรน่า ที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีเงินแวววาว ยืนกำหมัดแน่นด้วยความอิจฉา เธอส่งสัญญาณให้พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่เธอจ้างไว้เป็นพิเศษ "ไป... ทำตามที่สั่ง" ในจังหวะที่รามสูรถูกเชิญไปคุยกับผู้อาวุโสท่านหนึ่ง เรน่าก็แสร้งเดินเข้ามาทักทายไอริน "ตายจริง... ชุดสวยนะจ๊ะริน แต่ดูเหมือนคนใส่ออร่าจะยังไม่ถึง ตำแหน่งนายหญิงมันต้องใช้มากกว่าแค่หน้าตาสะสวยนะ" "คุณเรน่ามีอะไรจะสอนรินหรอคะ" ไอรินถามกลับด้วยท่าทีสงบ "ฉันน่ะไม่มีหรอก แต่ไวน์แดงแก้วนี้อาจจะมี" ทันใดนั้น พนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาก็ทำท่าสะดุด ลอยแก้วไวน์แดงพุ่งตรงมาที่ชุดสีแดงของไอรินหมายจะให้เสียโฉมกลางงาน หมับ! ไม่ใช่รามสูรที่มารับไว้ แต่เป็นเมฆา ที่กระโดดเอาถาดสเต็กเปล่าๆ มาบังไว้ได้ทันเวลาไวน์แดงเลยสาดใส่หน้าพนักงานเสิร์ฟดวงซวยคนนั้นแทนจนหน้าแดงก่ำไปหมด "ว้ายยย! ตกใจหมดเลยครับคุณเรน่าแหม... ไวน์แดงน่ะเขาเอาไว้จิบครับ ไม่ใช่เอาไว้สาดเล่น แถวบ้านผมเรียกเสียของนะครับ ดีนะที่ผมฝึกวิชาโล่กำบังเมียเจ้านายมาอย่างดี"เมฆาอุทานเสียงหลงพลางทำหน้ากวนประสาท "แก! ไอ้ลูกน้องปากสุนัข!" "ขอบคุณที่ชมครับคุณนกแก้ว เอ้ย! คุณเรน่า น้องรินไปพักที่โซนอาหารดีกว่าครับ ตรงนั้นมีกุ้งมังกรตัวเบ้อเริ่ม บอสสั่งไว้ว่าให้น้องรินกินให้อิ่ม อย่าไปสนใจนกแก้วแถวนี้เลยครับ เดี๋ยวเชื้อเพ้อเจ้อจะติด" เมฆายิ้มร่าพลางหันไปทางไอริน ด้านรามสูร ในขณะที่เมฆากำลังสู้รบตบมือกับเรน่า รามสูรเดินเลี่ยงออกมาที่ห้องสมุดส่วนตัวหลังจากได้รับโทรศัพท์สายด่วนจากสายลับ ที่เขาส่งไปสืบเรื่องอักษรย่อ ส.ส. "บอสครับ... ผมเจอข้อมูลบางอย่างในบันทึกเก่าของคลินิกแถวชายแดน คืนที่เกิดไฟไหม้บ้านสวนเมื่อสิบกว่าปีก่อน นอกจากพ่อของไอรินแล้ว ยังมีผู้หญิงอีกคนที่ถูกส่งตัวมารักษาในสภาพเสียโฉมและจำความไม่ได้" เสียงปลายสายรายงาน "แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"หัวใจของรามสูรเต้นแรง "เธอถูกเศรษฐีใจบุญท่านหนึ่งรับไปดูแลครับ ชื่อย่อว่าท่านผู้หญิงลัดดาซึ่งถ้าผมจำไม่ผิด... ท่านผู้หญิงคนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ของบอสครับ" รามสูรนิ่งไป... ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง แม่ของไอรินก็ถูกคนในตระกูลของเขาเองรับไปดูแลโดยที่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยงั้นหรอ ความลับนี้มันช่างซับซ้อนเกินกว่าที่เขาคิด รามสูรเดินกลับเข้ามาในงานเลี้ยง เห็นไอรินกำลังยืนหัวเราะกับนักธุรกิจหนุ่มชาวต่างชาติคนหนึ่งที่เข้ามาขอชนแก้ว แววตามาเฟียเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที เขาเดินเข้าไปโอบเอวไอรินแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "คุยอะไรกันอยู่เหรอริน" "อ๋อ... คุณเดวิดเขาถามเรื่องผ้าไหมที่รินใส่ค่ะ เขาบอกว่าสวยมาก" "สวยครับ... แต่คนใส่มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของดุมาก... เชิญครับคุณเดวิด ตรงนั้นมีไวน์ดีๆ รอยู่"รามสูรหันไปมองเดวิดด้วยสายตาที่ถ้าเป็นปืนก็คงยิงพรุนไปแล้ว เดวิดรีบขอตัวลาทันทีเมื่อเจอแรงกดดันมหาศาล "คุณราม... หึงเหรอคะ" ไอรินถามพลางกลั้นขำ "ใครหึง ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาเกะกะสายตา คืนนี้จบงานแล้ว ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกเธอ... เรื่องแม่ของเธอ" "จริงเหรอคะ" ไอรินชะงักไป ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวัง "จริง... แต่ก่อนจะไปคุยเรื่องนั้น เมฆา! เตรียมรถ พรุ่งนี้ฉันจะพาไอรินไปบ้านท่านผู้หญิงลัดดา... และแกห้ามแอบไปกินขนมในครัวท่านผู้หญิงล่ะ" "โถ่บอส... ขนมบ้านท่านผู้หญิงอร่อยจะตาย ใครจะอดใจไหว เตรียมตัวเลยน้องริน งานนี้สงสัยจะได้แม่ยายเป็นท่านผู้หญิงเสียแล้ว บอสเราเนี่ย... ดวงสมพงษ์กับตระกูลน้องรินจริงๆ" เมฆาบ่นอุบอิบแต่ก็แอบขยิบตาให้ไอริน