ตอนที่ 4 เงาร้ายในมุมมืด

รถ SUV คันหรูเลี้ยวเข้าสู่คอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางสุขุมวิท ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดจนไอรินรู้สึกเกร็งไปหมด ร่างเล็กที่ยังคงสั่นเทาเดินตามแรงประคองของ รามสูร เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว โดยมีเมฆาเดินตามหลังพลางกดโทรศัพท์ยิกๆ ไม่หยุดหยัด "บอสครับ...ส่งแขกพิเศษขึ้นห้องเรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวไปทำหน้าที่กามเทพสายโหดก่อนนะครับ" เมฆาฉีกยิ้มกว้างพลางควงกุญแจรถในมือ "ไปสืบมาให้ละเอียด อย่าให้มันรู้ตัว" รามสูรสั่งเสียงเข้ม สายตาจดจ้องไปที่ประตูลิฟต์ที่กำลังปิดลง "ระดับเมฆาซะอย่าง บอสรอฟังข่าวดีได้เลยครับ...อ้อ น้องไอรินครับ ไม่ต้องห่วงนะ อยู่กับบอสปลอดภัยกว่าอยู่บ้านอาบน้ำอีก เพราะบอสน่ะ... 'ดุ' แค่ข้างนอก แต่ข้างในน่ะ 'ไมโครเวฟ' เรียกพี่เลยนะจ๊ะ!" "เมฆา!" รามสูรคำรามเรียกชื่อลูกน้องเสียงต่ำจนลิฟต์สะเทือน เมฆารีบกระโดดออกจากลิฟต์ไปพร้อมเสียงหัวเราะร่วนทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสองอีกครั้ง เมฆาขับรถแยกตัวออกมาทันที เขาไม่ได้แค่ไปสืบเรื่องการนอกใจ แต่นิสัยมาเฟียอย่างเขาต้องรู้ให้ลึกกว่านั้น มือเรียวหนากดโทรศัพท์หาเครือข่ายสายสืบในย่านชานเมืองที่ไอรินเพิ่งจากมา "เออ ข้าเอง... เช็กไอ้ผู้ชายชื่อ 'ธัญ' ที่พักอยู่หอพักแถวถนนสายล่างหน่อยดิ๊ ดูสิว่ามันทำงานอะไร เงินที่มันบอกว่าเก็บไปขอเมียเนี่ย มันเอาไปเปย์อีหนูที่ไหน หรือมันแอบไปทำระยำอะไรไว้บ้าง" ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข้อมูลเบื้องต้นก็ถูกส่งกลับมา เมฆาขมวดคิ้วมองหน้าจอแท็บเล็ต แววตาขี้เล่นเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที "โถ่...ไอ้กระจอก ที่แท้ก็ไม่ได้แค่มีกิ๊ก แต่มันติดพนันออนไลน์งอมแงม แถมยังเอาเงินที่ไอรินส่งมาให้ ที่เธอเก็บหอมรอมริบจากต่างจังหวัด ไปถลุงในบ่อนเถื่อนแถวนั้นหมดเลยเรอเนี่ย" ข้อมูลระบุชัดเจนว่า ธัญ ไม่ได้ทำงานหนักอย่างที่อ้าง เขาลาออกจากงานประจำมาสามเดือนแล้ว และใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยเงินโอนจากไอรินที่เข้าใจว่าเขาขัดสน รวมถึงเงินจากผู้หญิงคนใหม่ที่เป็นลูกสาวเจ้าของร้านขายของชำในระแวกนั้น "หลอกเด็กกำพร้ากินเหรอวะ? มึงเจอกูแน่..." เมฆาพึมพำพลางเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังหอพักนั่นอีกครั้งเพื่อเก็บหลักฐานเด็ดไปยืนยันให้ไอรินตาสว่าง อีกด้าน ในขณะเดียวกัน บนคอนโดชั้นสูงสุด... ไอรินยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้องโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำ-ทอง ดูหรูหราทว่าอ้างว้าง รามสูรเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนหนานุ่มจากตู้เสื้อผ้ามาส่งให้เธอ "ไปอาบน้ำซะ ร่างกายเธอเย็นจัด เดี๋ยวจะเป็นปอดบวม" "ขอบคุณค่ะ...คุณรามสูร ริน...รินขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องลำบาก" รามสูรนิ่งมองหญิงสาวตัวเล็กที่ดูบอบบางเหลือเกินในสายตาเขา เขาเอื้อมมือหนาไปปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้าสวยของเธออย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ขัดกับลุคมาเฟียจอมโหดอย่างสิ้นเชิง "อย่าพูดคำว่าขอโทษกับเรื่องที่เธอไม่ได้ผิด คืนนี้ก็นอนที่นี่ ห้องนอนเล็กฝั่งซ้ายเป็นของเธอ ล็อกประตูให้เรียบร้อยถ้ามันทำให้เธอสบายใจขึ้น" เขาบอกเสียงนุ่มลง "แล้วคุณ..." "ฉันจะทำงานที่ห้องโถงนี้ทั้งคืน ไม่ต้องกลัว...ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่รังแกคนที่ไม่มีทางสู้" รามสูรมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินเข้าห้องน้ำไป แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววครุ่นคิด เขาไม่เคยรู้สึกอยากปกป้องใครขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้ากันไม่ถึงชั่วโมง "ไอ้ธัญงั้นเหรอ..." รามสูรพึมพำชื่อนั้นออกมา แววตากลับมาดุดันอีกครั้ง "แกทำของล้ำค่าหล่นหายซะแล้วล่ะ"