ตอนที่ 5พยัคฆ์ในครัว

วันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของคอนโดหรู ไอริน ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นบนเตียงนุ่มที่กว้างจนเธอแทบจะหลงทาง ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาเหมือนหนังสยองขวัญ แต่ความรู้สึกอุ่นวาบที่ฝ่ามือยังคงทิ้งร่องรอยไว้ว่าเธอไม่ได้เผชิญมันเพียงลำพัง เธอก้าวเท้าลงจากเตียงและเดินตามกลิ่นหอมของเนยและขนมปังออกมาที่โซนครัว แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอต้องขยี้ตาซ้ำ... รามสูร มาเฟียที่เพิ่งสั่งถล่มคู่อริเมื่ออาทิตย์ก่อน บัดนี้อยู่ในชุดกางเกงสแล็คแต่สวมผ้ากันเปื้อนสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมคอออก มือหนาที่เคยจับปืนกำลังถือตะหลิวพลิกไข่ดาวอย่างคล่องแคล่ว "ตื่นแล้วเหรอ ไปล้างหน้าซะ เดี๋ยวมากินข้าว" เขาพูดโดยไม่หันมามอง แต่หูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย "คุณราม... ทำเองหมดเลยเหรอคะ" ไอรินถามเสียงแผ่ว "บอสทำเองตั้งแต่นวดแป้งแล้วครับน้องริน! ปกติสั่งแต่ลูกน้องให้ไปเก็บหนี้ วันนี้สงสัยอยากเก็บใจสาว ดูสิครับ ไข่ดาวรูปหัวใจซะด้วย แหม... โหดแต่อยู่ในโหมดมุ้งมิ้งนะเนี่ย" เมฆา ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์สอดขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก "ถ้าแกไม่หุบปาก เมฆา... ฉันจะเอาไข่ดาวนี่แปะหน้าแกแทนข้าวเช้า" รามสูรขู่เสียงเข้มแต่แววตาไม่ได้โกรธจริงจัง ไอรินนั่งลงที่โต๊ะอาหาร รามสูรวางจานอาหารเช้าที่มีทั้งไข่ดาว เบคอน และขนมปังปิ้งที่จัดวางอย่างประณีตลงตรงหน้าเธอ "กินเยอะ ๆ จะได้มีแรง... วันนี้มี 'งาน' ต้องไปทำ" "งานอะไรคะ" ไอรินถามพลางตักไข่เข้าปาก รสชาติมันอร่อยจนเธอประหลาดใจ "ไปทวงคืน... ทุกอย่างที่เป็นของเธอ ฉันให้เมฆาจัดการนัดมันออกมาแล้ว"รามสูรนั่งลงฝั่งตรงข้าม แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อนึกถึงชื่อของไอ้ผู้ชายคนนั้น ต่อมา ณ.ร้านอาหารกึ่งบาร์ที่ค่อนข้างลับตาคน ธัญ นั่งรอด้วยความกระวนกระวายใจ เพราะมีคนโทรไปบอกว่ามีงานจ้างพิเศษที่รายได้มหาศาลรอเขาอยู่ "ทางนี้ครับคุณธัญ เจ้านายผมรออยู่ห้องวีไอพีด้านใน" เมฆาเดินเข้าไปทักด้วยรอยยิ้มการค้า ทันทีที่ธัญก้าวเข้าไปในห้อง เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของรามสูรนั่งอยู่ที่โซฟาตัวกลาง และข้าง ๆ กันนั้นคือ... ไอริน "ริน! มาอยู่ที่นี่ได้ไง แล้วผู้ชายคนนี้..." ธัญทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาไอรินด้วยสัญชาตญาณคนเห็นแก่ตัวที่คิดว่ายังง้อได้ ปึก! เท้าหนาของรามสูรถีบเข้าที่ยอดอกของธัญจนหงายหลังลงไปกองกับพื้นอย่างหมดรูป เมฆารีบปิดประตูห้องและล็อกกลอนทันที "อย่าเอาชื่อโสโครกของแกมาเรียกชื่อเธอ เงิน 5 แสนบาทที่ไอรินส่งให้แกตลอด 5 ปี... ฉันต้องการคืนเดี๋ยวนี้" รามสูรลุกขึ้นยืน ความกดดันในห้องพุ่งสูงจนธัญถึงกับสั่นไปทั้งตัว "เงิน... เงินอะไร ผมไม่มี! ริน... ช่วยพี่ด้วย รินรักพี่ไม่ใช่เหรอ" ธัญคลานไปหาไอริน หวังจะใช้ความสงสารเป็นเกราะกำบัง "พี่ธัญ... เงินนั่นรินไม่ได้ให้พี่เอาไปเล่นพนัน หรือเอาไปเลี้ยงผู้หญิงคนอื่น สัญญาของเราพี่เป็นคนทำลายมันเอง" ไอรินมองผู้ชายที่เธอเคยรักด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้ใจอ่อน แต่กลับรู้สึกสมเพช "ยินดีด้วยนะคุณธัญ ตอนนี้หนี้พนันของคุณทั้งหมด เจ้านายผมซื้อมาหมดแล้ว พูดง่ายๆ คือ ตอนนี้คุณเป็นลูกหนี้ของ คุณรามสูรโดยตรง... และอย่างที่รู้กัน บอสผมไม่ชอบคนเบี้ยวหนี้" เมฆาแทรกขึ้นพลางยื่นเอกสารบางอย่างให้ "ระ... รามสูร มาเฟียตระกูลสิงหราชงั้นเหรอ" หน้าของธัญซีดเผือดเหมือนคนตาย "เออ! รู้จักชื่อบอสฉันก็ดี เลือกเอา... จะคืนเงินทั้งหมดวันนี้ หรือจะทิ้งนิ้วไว้เป็นดอกเบี้ยสักสองสามนิ้วดีจ๊ะ" เมฆาตบหัวธัญเบา ๆ "ไม่ต้องกลัวริน... ดูสิ ว่าคนอย่างมันจะเหลืออะไรถ้าไม่มีเงินของเธอ"รามสูรเดินเข้าไปใกล้ไอรินแล้วโอบไหล่เธอไว้แน่น