ตอนที่ 6 จุดจบของคนลวง

บรรยากาศภายในห้องวีไอพีเยือกเย็นจนน่าขนลุก ธัญ ที่เคยเป็นชายหนุ่มผู้อบอุ่นในสายตาของไอริน บัดนี้ไม่เหลือคราบนั้นอีกต่อไป เขานอนคุดคู้บนพื้นพรม พลางมองกรงเล็บของพญายักษ์อย่าง รามสูร ที่กำลังคืบคลานเข้าหา "ริน! แกมันนังแพศยา! คบกับฉันอยู่ดี ๆ ก็แอบมาปีนขึ้นเตียงมาเฟียสินะ ถึงว่าล่ะ... ทำไมถึงกล้ามาตามหาฉันถึงกรุงเทพฯ ที่แท้ก็หาเรื่องเขี่ยฉันทิ้งเพื่อเกาะคนรวย!" คำด่าทอที่หยาบคายหลุดออกมาจากปากของธัญเมื่อเขาเห็นว่าการอ้อนวอนไม่เป็นผล ไอรินยืนตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่เธอรักมา 5 ปี จะมีสันดานที่ต่ำตามได้ถึงเพียงนี้ "หยุดปากพล่อย ๆ ของแกซะก่อนที่ฉันจะตัดลิ้นแกออกมาให้หมาทิ้ง" รามสูรเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบกลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาขยับเท้าเหยียบลงบนมือของธัญที่พยายามจะเอื้อมไปหาไอริน "อ๊ากกกก!" เสียงร้องโหยหวนดังลั่นห้อง "เมฆา... จัดการสลักชื่อฉันลงบนตัวมัน ให้คนในวงการพนันทุกคนรู้ว่าไอ้หมอนี่คือหนี้เสียของรามสูร ใครให้มันหยิบยืมเงินแม้แต่บาทเดียว ถือว่ากวนประสาทฉัน แล้วอย่าลืมยึดทุกอย่างที่มันซื้อด้วยเงินของไอรินมาให้หมด แม้แต่เสื้อผ้าที่มันใส่ตอนนี้... ถ้าตัวไหนซื้อด้วยเงินริน ก็ถอดออกซะ" "รับทราบครับบอส! ผมชอบงานถอดเสื้อผ้าผู้ชายซะด้วยสิ... เฮ้ย! หมายถึงถอดเอาไปเผาทิ้งนะน้องริน อย่าเข้าใจพี่ผิด มานี่มาไอ้หน้าตัวเมีย ไปคุยกับพี่เมฆาหลังร้านหน่อยไป๊!" เมฆาหันมาขยิบตาให้ไอรินก่อนจะกระชากคอเสื้อธัญขึ้นมา หลังจากความวุ่นวายจบลง รามสูรพาไอรินเดินออกมาที่รถ เขาเห็นความเงียบผิดปกติของเธอจึงหยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้า "เสียใจเหรอที่เห็นมันเป็นแบบนั้น" "ไม่ค่ะ รินแค่เสียดายเวลา 5 ปีที่ผ่านมา รินเหมือนคนตาบอดที่รักคนไม่มีหัวใจ" "ห้าปีที่ผ่านมาคือบทเรียน... แต่ต่อจากนี้คือของจริง วันนี้ฉันว่าง... จะพาไปล้างซวย"รามสูรมองคนตัวเล็กด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง เขาเอื้อมมือหนาไปลูบหัวเธอเบา ๆ "ไปไหนคะ" "ไปซื้อ 'ชีวิตใหม่' ให้เธอไง" รามสูรพาไอรินมายังห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุดใจกลางเมือง ทันทีที่ก้าวเข้าไป พนักงานทุกคนต่างก้มหัวให้ชายหนุ่มร่างสูงอย่างนอบน้อม "บอสครับ... ร้านนี้เสื้อผ้าสวยนะ เหมาะกับแนวหวาน ๆ ของน้องริน แต่บอสครับ... กระเป๋าตังค์บอสสั่นหรือยัง หรือต้องให้ผมช่วยถือบัตรเครดิตให้" เมฆาที่เพิ่งตามมาสมทบ หลังจากจัดการธัญเรียบร้อย "แกไปรอที่รถไปเมฆา ก่อนที่ฉันจะเอาบัตรเครดิตรูดปากแก" รามสูรดุลูกน้อง แต่เมฆาเพียงแค่ยักไหล่แล้วเดินไปหยิบชุดเดรสสีขาวนวลมาทาบตัวไอริน "โถ่บอส... ผมก็แค่อยากช่วยเลือก ดูสิชุดนี้ถ้าน้องรินใส่ บอสคงแข็ง... หมายถึงหน้าบอสคงแข็งค้างเพราะตะลึงในความสวยแน่ ๆ" ไอรินหลุดหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกของวัน ความทะเล้นของเมฆาช่วยลดความตึงเครียดในใจเธอได้มาก รามสูรเห็นเธอยิ้มได้ก็แอบยกยิ้มที่มุมปากโดยที่ไม่มีใครสังเกต "ชอบตัวไหนก็หยิบ... ไม่ต้องดูป้ายราคา" รามสูรบอกเสียงเรียบ "แต่มันแพงมากเลยนะคะคุณราม รินเกรงใจ..." "ไม่มีอะไรแพงเกินไปสำหรับคนของฉัน จัดชุดที่เหมาะกับเธอมาให้หมด ทั้งชุดทำงาน ชุดนอน และชุดออกงาน... อ้อ ชุดนอนขอแบบผ้าลื่นๆนะ เธอจะได้นอนสบาย"รามสูรตัดบทพลางยื่นบัตรดำใบหรูให้พนักงาน "แหม... ชุดนอนผ้าลื่นเหรอครับบอส กะจะให้นอนสบายหรือนอน 'เบียด' กันแน่ครับเนี่ย" เมฆาแซวไฟลุกจนรามสูรต้องถอดรองเท้าทำท่าจะขว้างใส่ เมฆาจึงรีบวิ่งโกยแนบออกไปนอกร้านทันที ไอรินเดินเลือกเสื้อผ้าโดยมีรามสูรเดินตามหลังไม่ห่าง เขาไม่ได้ทำตัวเป็นมาเฟียที่น่าเกรงขาม แต่กลับเหมือนผู้ปกครอง ที่ดุและเปย์หนัก เขาคอยสังเกตว่าเธอชอบสีอะไร สไตล์ไหน จนกระทั่งของเต็มไม้เต็มมือพนักงานไปหมด หลังจากช้อปปิ้งจนจุใจ โดยที่ไอรินแทบไม่ได้ค้านอะไรได้เลย รามสูรก็ขับรถพาเธอออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังงามริมแม่น้ำเจ้าพระยา "คุณราม... ที่นี่ที่ไหนคะ ไม่ใช่คอนโดเมื่อคืนนี่นา" ไอรินถามอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นความอลังการของรั้วเหล็กดัดสีทอง "บ้านใหญ่ของฉันเอง ที่คอนโดมันไม่ปลอดภัยพอสำหรับสถานะของเธอตอนนี้ อีกอย่าง... อยู่ที่นี่มีคนใช้เยอะแยะ เธอจะได้ไม่ต้องลำบากทำอะไรเอง" "สถานะของริน" ไอรินทวนคำอย่างสงสัย "ในฐานะ... ผู้หญิงที่ฉันกำลัง 'จีบ' อย่างเป็นทางการไงไอริน" รามสูรเปิดประตูรถให้เธอแล้วโน้มตัวลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ ไอรินหน้าแดงแป๊ดไปถึงใบหู ส่วนเมฆาที่เพิ่งขับรถอีกคันตามมาถึงกับปรบมือรัว ๆ "วู้วววว! บอสเปิดตัวแรงแซงโค้งทางด่วนเลยครับ! น้องริน เตรียมตัวรับมือ 'ยักษ์คลั่งรัก' ได้เลยนะจ๊ะ งานนี้มดขึ้นบ้านชัวร์"