ตอนที่ 8 แขกไม่ได้รับเชิญ

วันถัดมา บรรยากาศที่เคยสงบสุขในคฤหาสน์สิงหราชเริ่มคุโชนไปด้วยกลิ่นอายของความขัดแย้ง เมื่อเช้านี้มีรถสปอร์ตสีแดงเพลิงขับเข้ามาจอดเทียบท่า พร้อมกับการปรากฏตัวของ เรน่า ลูกสาวมาเฟียคู่ค้าที่เคยมีข่าวลือว่าเกือบจะได้หมั้นหมายกับรามสูร เธอเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีจองหอง ส้นเข็มแหลมคมกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วโถง "นี่น่ะเหรอ... ของเล่นชิ้นใหม่ของราม" เรน่ากวาดสายตามอง ไอริน ที่อยู่ในชุดเดรสเรียบง่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก ไอรินที่กำลังช่วยแม่บ้านจัดแจกันดอกไม้ชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็จำคำสอนของเมฆาได้ว่า 'อย่ายอมแพ้ถ้าไม่ได้ผิด' จึงเงยหน้าสบตาอย่างสุภาพ "รินไม่ใช่ของเล่นค่ะ และรินก็มีชื่อ... ถ้าคุณมาหาคุณราม ท่านทำงานอยู่ที่ห้องหนังสือค่ะ" "ปากดี! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ฉันคือคนที่คู่ควรกับตำแหน่งนายหญิงของที่นี่ ไม่ใช่เด็กกะโปโลท่าทางซื่อบื้อแบบเธอ" เรน่าแผดเสียงพลางขยับเข้าหาหมายจะคว้าไหล่ไอริน "อุ๊ยตาย! ลมอะไรหอบนกแก้วหลงรังมาถึงที่นี่ล่ะครับเนี่ย บอสผมยุ่งมากครับคุณเรน่า ถ้ายุ่งเรื่องงานเชิญห้องประชุม แต่ถ้ายุ่งเรื่องส่วนตัวของบอส... ผมแนะนำให้กลับไปนอนฝันต่อที่บ้านนะครับ"เสียงกวนประสาทของเมฆาดังขึ้นทันเวลา เขาเดินควงกุญแจรถเข้ามาพลางขวางหน้าเรน่าไว้ "เมฆา! แกอย่ามาสอด!" "ผมไม่ได้สอดครับ ผมแค่ทำหน้าที่ เครื่องกรองสารพิษ ก่อนเข้าถึงตัวบอส นอกจากบอสจะไม่ว่างแล้ว บอสยังสั่งไว้ด้วยว่า... ห้ามใครหน้าไหนมาทำให้น้องรินตกใจ ไม่งั้นบอสจะถล่มโกดังสินค้าของพ่อน้องนกแก้วให้ยับเลยล่ะครับ"เมฆายิ้มร่าแต่แววตาเย็นเยียบ อีกด้าน ในขณะที่ในบ้านกำลังวุ่นวายกับแขกจอมตื๊อ อีกด้านหนึ่งของเมืองหลวง... ธัญ นั่งอยู่ในซอกตึกที่โสโครก สภาพของเขาดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมีรอยช้ำตามใบหน้าจากการโดนลูกน้องของรามสูรสั่งสอน "แกอยากได้นังนั่นคืน หรืออยากให้มันพินาศไปพร้อมกับไอ้รามสูรล่ะ " เสียงเข้มจากชายลึกลับในเงามืดเอ่ยขึ้น เขาคือ "สิงห์" ศัตรูคู่อาฆาตของรามสูรที่จ้องจะทำลายอำนาจตระกูลสิงหราชมานาน "ผมต้องการให้พวกมันพินาศ! โดยเฉพาะนังริน... มันกล้าเสวยสุขบนกองเงินกองทองในขณะที่ผมต้องเป็นแบบนี้ ผมรู้จุดอ่อนของมัน... รินมันเป็นคนใจอ่อน ถ้าผมใช้เรื่องความลับในอดีต หรือหลอกว่าผมกำลังจะตาย มันต้องออกมาหาผมแน่" ธัญตะคอกด้วยความแค้น "ดี ฉันจะส่งคนไปช่วยแก ลักพาตัวนังนั่นมาให้ได้ ถ้ารามสูรเสียสมาธิเพราะผู้หญิง... นั่นคือโอกาสที่ฉันจะปลิดชีพยักษ์อย่างมัน" สิงห์แสยะยิ้ม ตกเย็น รามสูรเดินลงมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นไอรินนั่งเงียบๆ มองออกไปที่ริมน้ำ เขาเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังแล้ววางมือหนาลงบนไหล่บาง "เรน่ามาวุ่นวายกับเธอใช่ไหม" "คุณรามคะ... รินทำให้คุณต้องลำบากใจหรือเปล่า ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะสำคัญกับธุรกิจของคุณ" "ไม่มีใครสำคัญไปกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ไอริน ธุรกิจน่ะฉันสร้างใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ความรู้สึกของเธอ... ถ้ามันพังไป ฉันซ่อมไม่ไหวหรอกนะ" คำพูดที่ดูแข็งๆ แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นทำเอาหัวใจไอรินพองโต รามสูรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าภัยร้ายกำลังใกล้เข้ามา "บอสครับ สายรายงานว่าไอ้ธัญมันหายไปจากที่พักครับ และมีคนเห็นมันไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวพรรคพวกของไอ้สิงห์" เมฆาวิ่งพรวดพราดเข้ามารีบร่าย รามสูรนิ่งไป แววตาสีเหล็กกล้าวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "สั่งเพิ่มการคุ้มกันเป็นสองเท่า ห้ามใครเข้าออกบ้านโดยไม่ผ่านการตรวจค้น... เมฆา เตรียมปืนให้พร้อม สงสัยหมามันอยากจะโดนเชือดทิ้งจริงๆ" รามสูรหันมามองไอรินที่เริ่มมีสีหน้ากังวล เขาประคองใบหน้าเธอด้วยมือทั้งสองข้าง "ไม่ต้องกลัว... ตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่ ใครหน้าไหนก็พรากเธอไปจากฉันไม่ได้" แต่ทว่า... ในจังหวะที่รามสูรเดินไปรับโทรศัพท์งานสำคัญ ไอรินกลับได้รับข้อความปริศนาส่งเข้ามือถือที่เมฆาเพิ่งซื้อให้... ‘ริน... พี่สำนึกผิดแล้ว พี่กำลังจะตายอยู่ที่โกดังร้างริมน้ำ พี่มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับพ่อแม่ของรินจะบอกก่อนตาย... มาหาพี่เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม’ มือเล็กสั่นระริก... เรื่อง "พ่อแม่" คือจุดอ่อนเดียวที่ไอรินโหยหามาตลอดชีวิต โดยที่เธอไม่รู้เลยว่านั่นคือกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อกระชากเธอออกสู่อันตราย!