ตอนที่ 9 แผนซ้อนแผน

มือเล็กที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นระริกจนสังเกตได้ชัด ใบหน้าของ ไอริน ซีดเผือด ลมหายใจขาดช่วงเมื่อคำว่า "พ่อแม่" ปรากฏบนหน้าจอ ความโหยหาที่ฝังลึกมาตลอดชีวิตเด็กกำพร้าทำให้เธอลืมความโวร้ายที่ ธัญ เคยทำไว้ชั่วขณะ "ริน... เป็นอะไร" เสียงทุ้มต่ำของรามสูรดังขึ้นข้างหู เขาสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเธอมาตั้งแต่เขาวางสายงาน เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ เขาจึงไม่รอช้าเอื้อมมือหนาไปคว้าโทรศัพท์จากมือเธอมาดูทันที "ไอ้สุนัขลอบกัด..." เขาสบถเสียงลอดไรฟัน แววตาของจอมมาเฟียที่ดุดันอยู่แล้วกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะเมื่อไล่อ่านข้อความนั้น "คุณราม... พี่ธัญเขาบอกว่าเขารู้เรื่องพ่อแม่ริน รินต้องไปหาเขาค่ะ รินอยากรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ทำไมรินถึงต้องอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด" ไอรินพูดเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความสับสน "มันโกหก มันใช้จุดอ่อนของเธอเพื่อล่อให้เธอไปติดกับ ถ้าเธอไป... เธอไม่ได้เจอพ่อแม่หรอก แต่เธอจะกลายเป็นเครื่องมือที่พวกมันใช้ฆ่าฉัน" รามสูรตวาดเสียงดังจนไอรินสะดุ้ง แต่เพียงครู่เดียวเขาก็ลดเสียงลงเมื่อเห็นแววตาหวาดกลัวของเธอ เขาใช้มือลูบหัวเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม รามสูรไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขากดโทรศัพท์หาเมฆาทันที "เมฆา... ไอ้ธัญมันส่งข้อความล่อไอรินไปที่โกดังร้างริมน้ำ แกสั่งคนของเราล้อมที่นั่นไว้ แต่อย่าเพิ่งลงมือ ฉันจะให้ไอรินไปหาพวกมันตามแผน... แต่เป็นไอรินตัวปลอม" "รับทราบครับบอส! โถ่... ไอ้ธัญนะไอ้ธัญ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับหัวใจบอส เดี๋ยวผมจะจัดชุดนัดหยุดโลกให้มันเอง" เมฆาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงขี้เล่นแต่แฝงความเหี้ยมเกรียม รามสูรหันกลับมามองไอรินที่ยังคงยืนงง "เธออยู่ที่นี่กับคนของฉัน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ส่วนเรื่องไอ้ธัญ... ฉันจะไปกระชากความจริงจากปากมันเองว่ามันรู้เรื่องพ่อแม่เธอจริง หรือแค่เห่าหอนไปวันๆ" หลังจากสั่งการลูกน้องชุดใหญ่ให้เตรียมพร้อม รามสูรเดินกลับมาหาไอรินที่โซฟา เขาขยับเข้าไปใกล้จนหัวเข่าชนกัน แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ริน... บอกฉันมาให้หมด เรื่องครอบครัวของเธอน่ะ เธอรู้อะไรบ้าง แล้วทำไมไอ้ธัญมันถึงคิดว่าเรื่องนี้จะล่อเธอออกมาได้" "รินรู้แค่ว่ารินถูกทิ้งไว้ที่วัดตั้งแต่ยังไม่ขวบค่ะ มีเพียงผ้าอ้อมผืนเก่ากับสร้อยพระติดตัวมา พี่ธัญเขาเคยช่วยรินตามหาอยู่พักหนึ่งตอนคบกันแรกๆ เขาเคยบอกว่าเจอเบาะแสที่จังหวัดบ้านเกิดของเขา... แต่เขาก็ไม่เคยเล่ารายละเอียดให้ฟังอีกเลย บอกว่ารอให้รินเรียนจบก่อนแล้วจะพาไปหา" ไอรินก้มหน้าลงพลางบีบมือตัวเอง "มันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นเครื่องมือต่อรองกับเธอมาตลอดสินะ..." "รินแค่อยากรู้ว่ารินเป็นใคร... ทำไมรินถึงไม่มีใครเลย" "เธอมีฉัน... ได้ยินไหมไอริน ต่อให้เธอจะเป็นลูกใคร หรือมาจากไหน ตอนนี้เธอคือคนของรามสูร และถ้าพ่อแม่เธอยังมีชีวิตอยู่จริง ฉันสัญญาด้วยเกียรติของฉัน... ฉันจะพลิกแผ่นดินหาพวกเขาให้เจอ โดยที่เธอไม่ต้องเอาตัวไปเสี่ยงกับเศษสอยอย่างพวกมัน"รามสูรคว้ามือเล็กมาเกาะกุมไว้แน่น อีกฝั่ง ในเวลาเดียวกันที่โกดังร้าง... ธัญนั่งรอด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ โดยมีลูกน้องของสิงห์ยืนคุมอยู่รอบๆ "มันมาแล้วครับพี่ธัญ! ผู้หญิงร่างเล็ก ใส่ชุดตามที่พี่บอกเลย!" ลูกน้องคนหนึ่งตะโกน รถยนต์คันหนึ่งจอดลง ร่างเล็กในชุดคลุมผ้าหัวเดินก้าวออกมาอย่างเก้ๆ กังๆ ธัญรีบวิ่งออกไปหาด้วยความกระหายชัยชนะ "ริน! พี่รู้ว่ารินต้องมา... พี่สำนึกผิดแล้วริน มาหาพี่เร็ว" แต่ทันทีที่คนในชุดคลุมเงยหน้าขึ้น ธัญถึงกับหงายหลังล้มตึง เพราะคนที่อยู่ใต้ผ้าคลุมไม่ใช่ไอริน... แต่เป็น เมฆา ที่ใส่วิกผมยาวพร้อมถือปืนสั้นจ่อที่หน้าผากของธัญ! "ว้ายยย ตกใจเหรอจ๊ะพี่ธัญ ผิดหวังล่ะสิที่นางฟ้ากลายเป็นนางยักษ์แบบพี่เมฆาบอสรอพี่อยู่ที่โกดังถัดไปครับ... ท่านบอกว่าอยากจะคุยเรื่อง พ่อแม่ ของน้องรินแบบเอ็กซ์คลูซีฟสุดๆ" เมฆาแสยะยิ้มกว้าง เสียงไซเรนรถตำรวจ ที่รามสูรดีลไว้ และเสียงฝีเท้าของการ์ดชุดดำนับสิบนายดังสนั่นหวั่นไหว ธัญหน้าซีดเผือด รู้ซึ้งแล้วว่าเขาได้กระตุกหนวดเสือที่พร้อมจะขย้ำเขาให้จมธรณี!