ล่ามเฌอ - 5 ไม่ปกติ

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กนั่งข้างริมสระ ดวงตาคู่สวยเหม่อลอยมองผืนน้ำ จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ลมหายใจหนักอึ้งถูกถอนออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เต็มไปด้วยเรื่องราวที่เก็บซ่อนเอาไว้ในใจ อีกสองวัน เฌอลินก็จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ บ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก เธอได้ที่อยู่ใหม่แล้ว เป็นห้องราคาไม่สูงมากและไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย ใบหน้าสวยค่อยๆ เงยขึ้นทอดสายตามองบนท้องฟ้าที่มืดสนิทไร้ดาว เธอคิดว่าพ่อแม่และยายคงกำลังเฝ้ามองจากข้างบนนั้น ทุกคนคงเป็นห่วงที่ชีวิตของเธออาภัพถึงขนาดนี้ เธอไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้ชีวิตจะเป็นยังไง แต่มันอาจจะดีกว่าการอยู่ในที่ที่มีคนเกลียด ติ้ง ติ้ง ติ้ง~ เสียงแจ้งเตือนดังแทรกเข้ามาในห้วงความคิดที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางความเงียบ ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ ลดสายตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือ ชื่อที่ปรากฏคือชื่อเดียวกับคนที่ส่งข้อความมาหาเธอแทบทุกวัน แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: คิดอะไรอยู่ ซันเซบบ์: มองมาทางพี่ได้ไหม ซันเซบบ์: สนใจพี่สักที เฌอลิน เรียวนิ้วกดปิดหน้าจอ ไม่สนใจข้อความนั้น เฌอลินไม่ได้พยายามเปลี่ยนช่องทางติดต่อหนีจากเขาเหมือนที่ผ่านมา เพราะมันคงไม่มีประโยชน์อะไร สุดท้ายซันเซบบ์ก็ยังจะหาทางได้อยู่ดี ซันเซบบ์: ถ้าได้เฌอมาเมื่อไหร่ พี่จะขังไว้ ไม่ให้หนีไปไหน ซันเซบบ์: ให้สมกับที่เฌอเฉยชาใส่พี่อยู่ตอนนี้ เธอยังคงไม่สนใจประโยคเหล่านั้น เพราะต่อให้เขาพูดยังไง ต่อให้อยากจะครอบครองหรืออยากจองจำเธอเอาไว้สักแค่ไหน เฌอลินก็ไม่มีทางเดินเข้าไปในกรงของซันเซบบ์ เฌอลินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทอดมองไปยังระเบียงห้องหนึ่งของบ้านที่อยู่ติดกัน สายตาคมของซันเซบบ์ยังคงเอาแต่มองมาไม่ลดละ ในมือเขาถือบุหรี่อยู่ แต่กลับไม่ยกมันขึ้นสูบเลย “ดึกแล้วนะ ทำไมมานั่งคนเดียวตรงนี้” เสียงของใครบางคนที่ดังขึ้น เรียกให้ร่างเล็กละสายตาจากชายที่ยืนพิงระเบียง หันมามองตามเสียง ก่อนจะเห็นนทีนั่งลงข้างๆ กัน เพียงแค่เห็นหน้าเขา เธอก็รู้สึกใจสั่น แต่ก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เพราะคำว่าเป็นไปไม่ได้ “พี่มีคอนโด เฌอไปอยู่….” ยังไม่ทันที่นทีจะเอ่ยประโยคความหวังดีจบ เสียงหวานก็รีบขัดขึ้นทันควัน “ไม่เป็นไรค่ะ เฌอเกรงใจ” “แล้วจะไปอยู่ที่ไหน พี่เป็นห่วง” “เฌอได้ห้องแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ เฌออยู่ได้” บรรยากาศรอบตัวตกสู่ความเงียบ ก่อนเสียงทุ้มของนทีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เป็นคำสารภาพ “…รู้ใช่ไหมว่าพี่คิดอะไรกับเฌอ” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเหมือนกำลังจะหลุดออกจากอก แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เจ็บหน่วงยิ่งกว่าเดิม เฌอลินเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น พยายามกดความรู้สึกทั้งหมดให้จมหาย ก่อนจะได้ยินเสียงของนทีดังขึ้นมาอีกครั้ง “เฌอคิดเหมือนกับพี่หรือเปล่า” “ไม่ค่ะ เฌอไม่ได้คิดอะไร” ริมฝีปากเล็กสั่นเบาๆ ข่มความรู้สึกเอาไว้ ก่อนสายตาจะเหลือบมองขึ้นไปยังระเบียงห้องนั้นอีกครั้ง แม้จะอยู่ในระยะไกล แต่เธอรู้สึกได้ถึงสายตาอำมหิตคู่นั้นที่จ้องลงมาอย่างไม่ชอบใจ “เป็นแฟนกับพี่ได้ไหมเฌอ” นทีมองผู้หญิงที่เอาแต่เบือนหนีไม่ยอมหันมาฟัง ขณะที่เขากำลังสารภาพความรู้สึกภายในใจที่เก็บเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว “อย่ากังวลเรื่องแม่ของพี่เลยนะ จับมือแล้วผ่านไปด้วยกันได้ไหม” เฌอลินหันมามองคนข้างกายอีกครั้ง เธอไม่อยากให้อีกฝ่ายพูดอย่างนี้เลย เพราะต่อให้วันนี้เธอจะดีใจที่ได้ยินความรู้สึกของเขา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี “พี่นทีต้องคู่กับคนที่คู่ควรสิคะ อย่าคิดแบบนั้นกับเฌอเลย” รอยยิ้มฝืนใจเผยบนใบหน้าหวาน มือเล็กกำแน่นขณะเอ่ยถ้อยคำนั้นออกมา ก่อนจะลุกขึ้นยืนหลังพูดจบ “เฌอขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ” มือหนาของนทียกขึ้นมารั้งข้อมือเล็กเอาไว้ ดวงตาของทั้งคู่จ้องมองกันอย่างเจ็บปวด บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกหยุดเอาไว้ แต่แล้ว! เพล้ง!! เสียงกระแทกดังสนั่นมาจากห้องบนชั้นสองของบ้านหลังติดกัน ทั้งนทีและเฌอลินต่างก็รีบหันไปมอง แต่ไม่รู้ว่าเสียงนั้นเกิดมาจากอะไร และตอนนี้ก็ไม่เห็นซันเซบบ์อยู่ตรงระเบียงห้องแล้ว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน จู่ๆ ก็รู้สึกกังวลกับเสียงนั้น แม้จะไม่ได้รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถามเขา แต่ก็อดห่วงไม่ได้ เพราะอย่างน้อยๆ ซันเซบบ์คือคนที่เธอเห็นหน้ามาตั้งแต่จำความได้ เฌอลินแยกกับนทีกลับเข้ามาภายในห้องนอน เธอนั่งลงบนเตียงพลางกำโทรศัพท์ในมือเอาไว้ เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลองส่งข้อความไปถามกับซานดู แชต: ซาน เฌอลิน: มีอะไรหรือเปล่าซาน เฌอได้ยินเสียงดังมากเลย ซาน: เซบบ์อาละวาด ไม่รู้เป็นบ้าอะไรของมัน เฌอลิน: อ๋อ เมื่อไม่รู้ว่าจะพิมพ์อะไรต่อจึงตอบไปเพียงแค่นั้น ไม่อยากยอมรับว่าการกระทำบ้าคลั่งทั้งหมดของซันเซบบ์เป็นเพราะตัวเอง จึงไล่สิ่งที่กำลังโถมเข้ามาในหัวออกไปทั้งหมด ติ้ง~ เสียงแจ้งเตือนดังแทรกความเงียบ หน้าจอสว่างวาบพร้อมชื่อที่เธอทั้งกลัวทั้งไม่อยากพูดคุย เฌอลินคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจแตะนิ้วเข้าไปยังข้อความที่เพิ่งส่งมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: -ส่งภาพ- ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ลมหายใจสะดุด มือของเขาเต็มไปด้วยเลือดไหลอาบตั้งแต่ข้อนิ้วไปถึงข้อมือ ยังไม่ทันได้ตั้งสติดี ข้อความของอีกฝ่ายก็เด้งขึ้นมาใต้ภาพนั้น ซันเซบบ์: ทำไมถึงไม่รู้สึกเจ็บเลยนะ ซันเซบบ์: ไม่เจ็บเท่าเฌอสนใจมัน ร่างเล็กนิ่งชะงักหลังอ่านประโยคนั้น ยิ่งเขาพยายามเข้าหามากขึ้น เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวตนของซันเซบบ์นั้นช่างน่ากลัว และดูเหมือนมันจะรุนแรงขึ้นทุกวัน ไม่มีท่าว่าจะยอมถอย อีกอย่าง คงไม่มีคนปกติที่ไหนกล้าทำร้ายตัวเอง แล้วส่งภาพมาให้คนอื่นอย่างนี้