มหาวิทยาลัย
เฌอลินพยายามฝืนเดินให้ดูปกติที่สุดแต่เพียงแค่หนีบขาก้าว ความเสียดสีก็แล่นวาบขึ้นมาพร้อมกับความแสบซ่าน ยิ่งตอกย้ำภาพเหตุการณ์ในรถเมื่อคืนให้ฉายซ้ำอยู่ในหัว
เธอไม่รู้และไม่กล้าคิดว่าคนที่บาร์จะสงสัยหรือเปล่า ไม่กล้าจินตนาการไปถึงเรื่องนั้นเลย
“เมื่อคืนงานหนักเหรอ แกโทรมมากเลยวันนี้”
กระต่ายที่เห็นสีหน้าซีดเซียวของเพื่อนจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เฌอลินที่กำลังจะดื่มน้ำชะงักเล็กน้อยก่อนจะรีบดึงตัวเองกลับมาเพื่อไม่ให้ถูกจับได้ถึงสิ่งที่พยายามปิดบัง
“อื้อ ลูกค้าเยอะ เดินทั้งคืนเลย”
“ถึงว่า แกดูเหนื่อยมาก”
เฌอลินไม่ได้เล่าเรื่องที่ถูกพนักงานคนอื่นรังแกให้กระต่ายฟังถึงเพื่อนคนนี้จะตัวเล็กแต่พอใครมารังแก เธอก็พร้อมจะสู้กลับอย่างไม่สนใจขนาดตัวเลย
“อื้อจริงสิ วันนี้ขอไปรอห้องแกนะ พี่เต้ทำกิจกรรมคงทุ่มกว่า ๆ ถึงจะได้มารับ”
“… อือได้สิ”
“ซื้อของไปกินด้วยเลยดีไหมขี้เกียจออกไปหา
