ล่ามเฌอ – 12/2 แค่ในฐานะคู่นอน

ภายในห้อง เฌอลินทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง ความอ่อนล้าถาโถมจนเปลือกตาหนักอึ้ง จู่ ๆ ภาพของยายก็ผุดขึ้นในความทรงจำ วันที่ยายจากไปคำพูดสุดท้ายคือ ‘ขอให้โลกใบนี้โอบกอดหนูเอาไว้ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะลูก’ เสียงถอนหายใจยาว ๆ หลุดออกมาเฮือกหนึ่ง ขอบตาแดงก่ำเมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของยายก่อนที่ร่างเล็กจะยันตัวลุกขึ้นนั่งมือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาเธอกำลังหาทุกวิธีที่พอจะเป็นทางออกให้กับเรื่องนี้ ก่อนจะนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ นิ้วเรียวรีบปัดเลื่อนหน้าจอหาชื่อแชตอย่างรีบร้อน แชต: ซาน เฌอลิน: ซานเฌอขอเลขบัญชีพี่เซบบ์หน่อยได้ไหม Read ไม่ถึงสองนาทีซานก็อ่านข้อความ เฌอลินเริ่มเผยรอยยิ้มออกมา ปลายทางที่มืดมนตอนนี้คล้ายมองเห็นแสงสว่าง หากเธอคืนเงินเขา ก็จะตัดความกังวลออกไปได้แม้จะยังเหลือเรื่องคลิปก็ตาม ซาน: เอาไปทำไม เฌอลิน: พี่ชายซานนิสัยไม่ดีเลย ทำไมถึงทำกับเฌอแบบนี้ เธออยากระบายแต่ก็ไม่ได้เล่าว่าซันเซบบ์ทำอะไร เพราะไม่รู้จะเริ่มเล่าความโหดร้ายที่อีกฝ่ายทำจากตรงไหน ข้อความที่ส่งไปถูกเปิดอ่านในทันที แล้วพิมพ์กลับมาเป็นคำถามราวกับซานไม่รู้นิสัยของพี่ชายตัวเอง ซาน: นิสัยไม่ดียังไงเหรอครับ เฌอลิน: เหมือนเขากำลังทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ซาน: อาฮะ อะไรอีก? คิ้วเล็กขมวดชนกันเริ่มรู้สึกแปลกใจกับประโยคที่ซานพิมพ์ตอบ ปกติเขาจะไม่พิมพ์อะไรอย่างนี้ ความฉงนปนระแวงค่อย ๆ ก่อตัวจนเธอตัดสินใจตั้งคำถามกลับไป เฌอลิน: ใช่ซานหรือเปล่า? ซาน: ทำไมถึงคิดว่าไม่ใช่ เฌอลิน: ตอบเฌอมาก่อน ยิ่งได้คุยความรู้สึกก็ยิ่งบอกกับเธอว่าไม่ใช่อย่างแน่นอน และหากไม่ใช่ซานแล้วตอนนี้กำลังคุยอยู่กับใคร ความหวาดหวั่นเริ่มปะทุในอก ตั้งคำถามกับตัวเองได้ไม่นานข้อความที่ปรากฏในช่องแชตทำให้เธอตอบสิ่งที่สงสัยได้ทันที ซาน: เล่าอีกสิ พี่อยากรู้ ซาน: สิ่งที่พี่ต้องการคืออะไร เพียงแค่อ่านประโยคที่ทางนั้นตอบกลับดวงตาก็ร้อนฉ่าพลันกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่นคงไม่ต้องถามอีกว่าเป็นใคร เฌอลินรู้แล้วว่าคนที่กำลังโต้ตอบกับเธอในช่องแชตตอนนี้คือซันเซบบ์ ติ้ง~ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากซันเซบบ์โดยตรงราวกับส่งมาเย้ยสิ่งที่เธอคิดจะทำ แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: เงียบไปเลย ซันเซบบ์: คิดว่าบอกมัน แล้วจะช่วยอะไรได้? ซันเซบบ์: แค่เป็นของพี่ไม่เห็นจะต้องทำเหมือนรังเกียจกันขนาดนั้น ซันเซบบ์: พี่รักเฌอ ดวงตาคู่กลมไล่อ่านข้อความที่อีกคนเพิ่งส่งมา เฌอลินกำลังโทษจังหวะชีวิต ไม่คิดว่าเขาจะมาคุยในแชตของซาน จากตอนแรกที่มองเห็นแสงสว่าง ตอนนี้ทุกอย่างดับพรึบลงไปอีกครั้งและดูเหมือนว่ามันจะมืดมนยิ่งกว่าเดิม เฌอลิน: เฌอไม่เคยรักพี่เซบบ์เลย ต่อให้เขาจะบังคับยังไงก็คงไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกของใครได้ ยิ่งทำแบบนี้แล้วหวังจะได้ความรักตอบแทนคงบ้าไปแล้ว ซันเซบบ์: เดี๋ยวก็รักครับเฌอต้องรักพี่ให้ได้ ซันเซบบ์: ถ้าอยากท้าทายก็ลองดูแต่เฌอควรรู้เอาไว้ ซันเซบบ์: พี่ยอมแลกทุกอย่างขอแค่ได้เฌอมา เขามันบ้า ไร้ความเป็นคน เอาแต่ความรู้สึกของตัวเอง หน้าจอโทรศัพท์ถูกปิดลงทันที ก่อนร่างเล็กจะเดินออกไปนอกระเบียง แม้ตอนแรกจะรู้สึกกลัวคนอยู่ห้องข้าง ๆ แต่ตอนนี้คนที่น่ากลัวมากที่สุด คือซันเซบบ์ เขาเลวร้ายเกินไปแล้ว ท้องฟ้าค่ำคืนที่มืดมิดยิ่งตอกย้ำความหดหู่ภายในใจ เฌอลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยืนอยู่ตรงระเบียงเล็ก ๆ มานานเท่าไรแล้ว ลมเย็นพัดกระทบใบหน้าชวนให้รู้สึกหนาวยะเยือก เส้นผมพลิ้วไหวเบา ๆ เปลือกตาสีอ่อนปิดลงช้า ๆ ปล่อยให้ความหนักอึ้งถาโถมเข้ามาเรื่อย ๆ บทจะแย่มันก็จมดิ่งลงไปทุกอย่าง คล้ายจะมีทางออกแต่เป็นทางที่เธอไม่กล้าเลือกหากชีวิตจะถูกดึงลงไปให้ตกต่ำขนาดนี้เธอจะสู้ให้ตัวเองหมดอนาคตไปเพื่ออะไรกัน ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ถ้าเขาต้องการมากขนาดนั้นแลกกับเงิน ความสุขสบายไม่ต้องดิ้นรนทำงานอีก มันก็น่าสนใจใช่หรือเปล่าดีกว่าสู้เพื่อศักดิ์ศรีแล้วหมดอนาคต เพราะเอาเข้าจริง ๆ เฌอลินสัมผัสได้ว่าซันเซบบ์ไม่ได้แค่ต้องการขู่เพื่อให้ยอมแต่เขาจะทำอย่างนั้นจริง ๆ หากเธอยังรั้น ชีวิตของเธอผ่านความโชคร้ายมามากแล้ว ร่างเล็กกำมือแน่นพร้อมเปลือกตาที่ค่อย ๆ เปิดขึ้นก่อนจะหันหลังให้ระเบียง เดินกลับเข้ามาภายในห้องหยิบผ้าขนหนูแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อหาทางออกไม่ได้จริง ๆ เฌอลินตัดสินใจจะออกไปร้านเหล้า อยากดื่มให้กับเรื่องแย่ ๆ ที่สาดซัดเข้ามาในชีวิต และมันก็เป็นครั้งแรกที่เธอออกไปดื่มคนเดียวตามลำพัง ภายในห้อง 508 ขวดไวน์ราคาแพงวางตั้งเบื้องหน้า ทว่าดวงตาคู่คมกลับเอาแต่มองดูรอยแผลบนฝ่ามือของตัวเองที่เพิ่งผ่านการต่อยกำแพงระบายอารมณ์มาหมาด ๆ เขาจ้องมันอย่างเฉยชา ดูเหมือนว่าความรักของเขามันยังไม่พอ ซันเซบบ์กำลังนึกสงสัยว่า ต้องมากขนาดไหนถึงจะได้หัวใจดวงนั้น ต้องทำร้าย บังคับให้เธอเจ็บปวดมากมายขนาดไหนกันเธอถึงจะยอมรักเขาตอบ ความคิดของเขาเหมือนเข็มนาฬิกาวนเวียนไม่รู้จบ ฝังใจอยู่กับ คำถามเดิมก่อนที่ภาพในอดีตจะผุดขึ้นมาในโสตประสาท ใบหน้าหล่อก้มลง ยกมือขึ้นกุมขมับแน่น ความปวดร้าวแล่นวูบเข้ามา ที่ศีรษะ ราวกับถูกของแข็งฟาดอย่างแรง ติ้ง~ เสียงแจ้งเตือนดังแทรกความเจ็บปวด มือหนาที่สั่นเทาค่อย ๆ เอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองดูชื่อของคนที่เขากำลังพยายามใช้ทุกอย่าง ผูกมัดเธอ แชต: เฌอลิน เฌอลิน: ถ้าเฌอยอมจะได้เดือนละเท่าไรคะ ซันเซบบ์: ยังไง? เฌอลิน: อยากให้เฌอขายตัวให้ไม่ใช่หรือไง คิ้วหนาขมวดแน่นเมื่อได้อ่านคำถามจากเธอ สิ่งที่ต้องการกับสิ่งที่เธอคิดมันสวนทาง อาการปวดหัวเริ่มทุเลาลง แต่ต้องข่มอารมณ์ที่เดือดพล่านแทน ซันเซบบ์: พี่พูดแบบนั้นตอนไหนเฌอลิน เฌอลิน: ขอทราบเงินต่อเดือนที่เฌอต้องได้ แล้วต้องทำอะไรบ้างคะ ซันเซบบ์: เฌอลิน การพิมพ์เพียงแค่ชื่อสั้น ๆ คือคำเตือนให้เธอหยุดแต่เหมือนร่างเล็กจะ ไม่เข้าใจ เฌอลิน: แจ้งรายละเอียดด้วยค่ะ ซันเซบบ์: เฌอมีค่ามากกว่านั้น ซันเซบบ์: เพราะมีค่าพี่ถึงยิ่งอยากได้ เฌอลิน: สำหรับเฌอ มันไม่มีค่าอะไรเลย ความสัมพันธ์ของเรา ก็แค่ในฐานะคู่นอนเท่านั้น เฌอลิน: พี่เซบบ์อยากให้เฌอไปคุยเรื่องรายละเอียดที่คอนโด หรือเปล่าคะ เขารู้ รู้ดีเลยว่าตอนนี้เธอกำลังประชดตัวเองประชดโชคชะตา แต่แทนที่ซันเซบบ์จะเห็นใจเขากลับยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แฝงความหงุดหงิด เมื่อเธอตีราคาตัวเองเป็นแค่เศษเงินในฐานะคู่นอน ทั้งที่เขาให้ได้มากกว่านั้น ยอมให้ได้ทุกอย่าง ซันเซบบ์: พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน พี่จะไปรับ เฌอลิน: ไม่จำเป็นค่ะ เฌอจะไปเอง เพล้ง!!! แก้วไวน์ในมือถูกเหวี่ยงอัดกระแทกพื้นด้วยอารมณ์เดือดพล่าน อย่างควบคุมไม่ได้ ซันเซบบ์กำลังคลั่ง เธอจงใจมองข้ามความรักของเขาไป ตีค่าตัวเองต่ำต้อยเป็นเพียงสิ่งของที่เขาอยากซื้อมาวางตั้งโชว์ ทั้งที่เขาอยากเชิดชูให้เธออยู่เหนือทุกอย่าง