ล่ามเฌอ – 12/1 แค่ในฐานะคู่นอน

กลางดึก ท่ามกลางบรรยากาศที่มืดสนิทเสียงสะอื้นดังลอดออกมาจากผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างเล็กเอาไว้ น้ำตาที่ไหลออกมาเปียกชื้นบนหมอนใบใหญ่ เฌอลินกำลังโทษโชคชะตาที่เล่นตลกกับชีวิตทำให้ต้องเผชิญกับความโชคร้ายซ้ำ ๆ ไม่สิ้นสุด จนบางครั้งก็อยากโดดลงไปในเหวลึกหนีให้พ้นจากสิ่งที่รุมเร้า ติ้ง~ แจ้งเตือนดังขึ้นคั่นเสียงสะอื้นภายใต้ผ้าห่มสว่างวาบแสงจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นขอบตาบวมช้ำ ร่องรอยจากการร้องไห้มือเล็กเอื้อมหยิบโทรศัพท์ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าในเวลานี้ข้อความนั้นต้องมาจากใคร แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: ไม่ต้องร้องไห้ ซันเซบบ์: ถ้าเฌอเป็นเด็กดีพี่จะไม่ใจร้าย มันน่าแปลกอีกแล้วที่ซันเซบบ์รู้ เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังร้องไห้ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขาก็รู้ไปหมดซะทุกอย่าง ยิ่งอยากจะหนีกลับยิ่งรู้สึกว่าถูกสายตาคู่นั้นจ้องมองตลอดเวลา เฌอลิน: คิดว่าเฌอจะยอมเหรอคะ ซันเซบบ์: มีทางเลือกเหรอครับ? ซันเซบบ์: พี่ว่าเฌอไม่มีทางเลือกเลยมากกว่านะ เสียงสูดน้ำมูกดังสะท้อนในความเงียบริมฝีปากเล็กสั่นระริกขณะปลายนิ้วกดลงบนแป้นพิมพ์แรง ๆ ระบายความโกรธปนสิ้นหวังที่ตัวเองเริ่มไร้ทางเลือกหรือต่อให้มีทาง เขาก็จะไปยืนรออยู่ข้างหน้า เฌอลิน: ทำไมเฌอต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองไม่รู้เรื่อง ซันเซบบ์: พี่รู้ว่าเฌอไม่กล้าเอาอนาคตมาแลก ซันเซบบ์: -ส่งคลิป- นิ้วเรียวแตะไปยังคลิปที่อีกฝ่ายเพิ่งส่งมา ก่อนขอบตาจะร้อนราวกับถูกเผาไหม้ ผ้าห่มที่คลุมตัวถูกผลักออก เฌอลินดีดตัวลุกขึ้นนั่งเดี๋ยวนั้น เมื่อเห็นคลิปภาพเคลื่อนไหว เธอกำลังใช้ริมฝีปากดูดนิ้วของเขาอย่างน่าอับอาย มือไม้เริ่มสั่น ร่างเล็กถามตัวเองขณะมองคลิปวิดีโอที่กำลังเล่นวนซ้ำว่าทำไมถึงยอมทำเรื่องแบบนั้นได้ ติ้ง! ยังไม่ทันหลุดพ้นจากความอับอายที่ตีตื้นขึ้นมาในความรู้สึก ข้อความจากซันเซบบ์ก็เด้งขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง ซันเซบบ์: เผื่อจะตัดสินใจง่ายขึ้น เหมือนตอนนี้ร่างเล็กกำลังอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่ค่อย ๆ บีบเข้ามาทีละนิด จนเธอรู้สึกแน่นหายใจไม่ออก เขาทำทุกทางที่คิดว่าเธอจะไม่มีทางปฏิเสธ เฌอลิน: ทำไมถึงกลายเป็นคนเลวได้ขนาดนี้คะ ซันเซบบ์: ตอนพี่ขอความรักจากเฌอเคยคิดจะให้กันบ้างไหม เฌอลิน: ทำไมเฌอต้องให้ความรักกับพี่เซบบ์ ยิ่งตอนนี้มันยิ่งเป็นไปไม่ได้ Read ข้อความขึ้นอ่านแล้วแต่ซันเซบบ์ไม่ได้ตอบกลับขณะที่ดวงตาจับจ้องบนหน้าจอ จู่ ๆ ร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งโหย่งเมื่อได้ยินเสียงดังโครมมาจากห้องข้าง ๆ ตามมาด้วยเสียงทุบกำแพง ความคิดมากเรื่องซันเซบบ์หายไปชั่วครู่ ถูกแทนที่ด้วยคำถามเฌอลินกำลังรู้สึกกลัวเพราะเธอไม่เคยเห็นคนที่อยู่ห้องข้าง ๆ มาก่อนเลย เพียงแค่ได้กลิ่นบุหรี่ทุก ๆ วัน จนเริ่มมีความสงสัยผุดขึ้นมาว่าคนที่อยู่ห้องข้างกันเป็นคนจริง ๆ หรือเปล่า โทรศัพท์ในมือถูกวางลงร่างเล็กย่อนขาลงจากเตียง เธอค่อย ๆ เดินไปเปิดระเบียงก้าวออกไปยืนชะโงกหน้ามองไปทางห้องที่อยู่ติดกัน อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็อยากรู้ ทว่าห้องนั้นปิดไฟมืดสนิทแถมยังปิดม่านจึงไม่เห็นอะไร ยิ่งชวนให้เธอสั่นด้วยความหวาดระแวงจึงรีบถอยกลับเข้ามาภายในห้อง ติ้ง~ ยังเดินไม่ถึงเตียง เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาอีกครั้งจากโทรศัพท์ที่ถูกวางเอาไว้บนที่นอน เฌอลินเดินมาหยุดตรงหน้าโทรศัพท์ เสียงถอนหายใจดังออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาปลายนิ้วแตะหน้าจอเพื่อเปิดอ่าน แม้จะรู้เต็มอกว่าข้อความนั้นจะทำให้หนักใจยิ่งกว่าเดิม ซันเซบบ์: -ส่งภาพ- ภาพนั้นทำให้ร่างเล็กตัวสั่นวาบ มือของเขาอาบไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ไม่ต่างจากตอนนั้นที่เคยส่งมาให้ดู เธอไม่เข้าใจเลยว่าซันเซบบ์ทำแบบนี้ เพื่ออะไร ส่งมันมาหวังจะให้เธอรู้สึกอะไรเป็นห่วงหรือหวาดกลัว ซันเซบบ์: พี่ให้เวลาสามวัน หวังว่าเฌอคงไม่เลือกทำลายอนาคตตัวเอง ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันพร้อมลมหายใจที่แผ่วลง น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดกลับมาไหลพรากอีกครั้งกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่รู้ว่าหากยังดื้อดึงเขาจะทำอะไรบ้าง คำขู่เหล่านั้นเขาจะทำมันจริง ๆ หรือเปล่า จะทำให้หมดอนาคตเลยหรือไงกันหรือเห็นว่าเธอตัวคนเดียวไร้ทางสู้ถึงได้กดขี่กันถึงขนาดนี้ ตอนนี้เฌอลินทั้งมึนและงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตที่แสนรันทดของตัวเอง หลายอย่างสาดซัดเข้ามาซันเซบบ์เหมือนพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพรากความสุขและทุกอย่างไปจากชีวิตของเธอ วันต่อมาทั้งที่มีเรื่องให้คิดมากมาย แต่เฌอลินก็ต้องพาตัวเองนั่งรถมาจนถึงมหาวิทยาลัย “ยัยเฌอ วันนี้พี่เต้ชวนกินหมูกระทะเจ้าดัง” เสียงเพื่อนที่เดินอยู่ข้างกันทำให้เฌอลินค่อย ๆ หันมามอง นัยน์ตาของเธอไร้แววเหมือนสมองหยุดทำงานไปพักหนึ่งทุกอย่างตกอยู่ในความว่างเปล่า ไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ขาวโพลนแต่เป็นความว่างเปล่าที่มืดมิดและหนักอึ้ง “ต่ายไปกับพี่เต้เลย เฌอเพลียน่ะ อยากรีบกลับห้อง” “หือ? เป็นเมนเหรอ” กระต่ายเอียงคอมองพร้อมคำถามพอได้จังหวะเฌอลินก็รีบพยักหน้าตอบรับทันทีทั้งที่รอบเดือนของเธอยังไม่มาเลยด้วยซ้ำ “อะ อื้อ เพิ่งเป็นวันนี้เลย ปวดท้องด้วย” “โอเค ๆ เอาไว้รอบหน้าก็ได้” ทั้งสองคนเดินเข้าไปในคลาสเรียน ไม่นานนักอาจารย์ก็เข้ามาสอน เฌอลินและเพื่อนมีเรียนยาวจนถึงช่วงเย็น มือเล็กจับด้ามปากกาพร้อมสมุดก้มหน้าจดตัวหนังสือลงไปตามเสียงอธิบายของอาจารย์ที่ดังจากไมค์ บนจอโปรเจ็กเตอร์ด้านหน้าแสดงสไลด์ประกอบ ทว่าในหัวกลับฟุ้งซ่านไปด้วยความคิดไม่ว่าจะพยายามขับไล่ออกไปเท่าไรก็ยังวกวนกลับมาไม่รู้จักจบสิ้นแม้ว่าจะเพ่งสายตาจ้องสมุดหูฟังเสียงแต่สมองกลับหนักอึ้งไปด้วยเรื่องมากมาย แค่เอกสารฉบับนั้นก็ทำให้นอนไม่หลับยังมีคลิปอีก หากเขาปล่อยออกมาถึงจะไม่ใช่คลิปที่มีความสัมพันธ์อย่างว่าแต่เพราะเธอเป็นเด็กทุนจึงต้อง มีคะแนนการประพฤติถ้ามีเรื่องน่าอายหลุดออกมาอาจจะโดนตัดสิทธิ์ ยิ่งคิดร่างเล็กก็ยิ่งเครียดวิตกกังวลไปหมดทุกอย่างเป็นอย่างนั้นกระทั่งเรียนเสร็จ หลังเลิกเรียนเฌอลินขอแยกตัวกับเพื่อนทันที รีบกลับห้องเพื่อจะถามกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าจะเอายังไงกับชีวิตที่กำลังถูกฉุดลากไปยังโลกอีกใบของซันเซบบ์ … โลกที่มืดมน