วันเวลาผ่านพ้นไปเรื่อย ๆ จากหนึ่งเดือนเป็นสองจากสองเป็นสาม กระทั่งเข้าสู่เดือนที่สี่ มหาวิทยาลัยวนกลับมาถึงช่วงปิดเทอมอีกครั้ง
ครั้งนี้ซันเซบบ์ยอมทำตามที่เธอร้องขออย่างไม่น่าเชื่อ แม้เขาจะไม่ได้หายไปซะทีเดียว ยังคงส่งข้อความมาแต่ลดลงเหลือเดือนละครั้ง เพียงคำสั้น ๆ ว่า คิดถึง ไม่ก็รอโอกาสเหมือนตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเขายังรออยู่ตรงนั้นอย่างดื้อรั้นไม่ได้จากไปไหนยังรอเหมือนคนโง่ที่มีความหวัง
เฌอลินรู้ข่าวมาจากซานบ้าง ว่าส่วนใหญ่ซันเซบบ์จะเก็บตัวอยู่ที่คอนโด เพื่อนสนิทอย่างดีนและมาลีคอยแวะเวียนไปหาอยู่บ่อย ๆ หรือไม่บางทีเขาก็แอบไปสนามแข่ง แต่ไม่มีใครยอมให้ขับรถเพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างครั้งนั้น
แชต: กระต่าย
กระต่าย: ฉันกำลังจะกลับบ้านนะ คงใกล้เปิดเทอมกว่าจะได้กลับ
เฌอลิน: ถ้าถึงแล้วแชตมาบอกเฌอด้วยนะ
กระต่าย: วันเกิดแกปีนี้ฉันไม่ได้อยู่ด้วยอีกแล้ว เดี๋ยวตอนกลับให้ของขวัญนะ
เฌอลิน
