ไม่นานรถยนต์คันหรูก็แล่นตรงไปจอดสนิทยังคอนโดที่มีคนของผู้เป็นพ่อเฝ้าอยู่ เขานั่งนิ่ง ๆ อยู่ภายในรถเพื่อรอเวลา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปถามกับอีกคน
แชต: ค่าย
ซันเซบบ์: ยังอยู่ร้านใช่ไหม
ค่าย: จะมาหรือไง อย่าเลยเซบบ์ คิดให้มาก ๆ ก่อนจะทำอะไร
ซันเซบบ์: บอกตัวเองก่อน ที่ไปเฝ้าอย่างนั้นคิดแล้วหรือยัง?
ค่าย: ไอ้น้องเวร!!
ซันเซบบ์: ถ้ากลับกันแล้วบอกด้วย
ค่าย: ทำไม?
มุมปากหยักเหยียดยิ้ม ขณะพิมพ์ข้อความตอบส่งไป เธอคงไม่คาดคิด ว่าเขาที่หายไปนานหลายเดือนจะมาดักรออย่างนี้
ซันเซบบ์: มีเซอร์ไพรส์ให้มั้ง
ค่าย: เวร มึงอย่าทำอะไรนะเซบบ์
ซันเซบบ์: รู้ไม่ใช่หรือไงว่าทำเหี้ยอะไรไม่ได้ ได้แค่รอมันทรมานขนาดไหน
หลังพิมพ์ประโยคนั้น เขากดปิดหน้าจอทันทีอย่างหัวเสีย และข่มอารมณ์รออย่างใจจดใจจ่อ พยายามเตือนสติตัวเองไม่ให้หลุดความบ้าคลั่งออกมา ให้สมกับการที่เธอขอให้ทบทวนมันย้ำ ๆ แต่การที่เขาโ
