ขาเรียวที่เตรียมจะก้าวไปข้างหน้าพลันหยุดนิ่ง ราวถูกจับขึงเอาไว้กับพื้น เธอไม่ได้ตอบเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะพูดหรือถามอะไร จึงไม่ทันตั้งตัว
“เห็นไม่ค่อยเอ็นจอยเท่าไร อึดอัดเพราะพี่หรือเปล่า”
“ปะ เปล่าค่ะ ไม่ใช่นะ” ใบหน้าหวานส่ายไปมาไม่อยากให้เขาคิดอย่างนั้น และมันก็ไม่ใช่เพราะเขาแต่เป็นตัวเธอรู้สึกเบื่อเอง “ไม่ใช่เพราะพี่เซบบ์จริง ๆ นะคะ อย่าคิดแบบนั้นเลย”
“อ่า ครับ”
เฌอลินยืนตัวแข็งทื่อเธอไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ราวกับถูกสายตาที่จับจ้องลงมาแช่แข็งเอาไว้ให้หยุดนิ่ง ขาขยับไปไหนไม่ได้
“ตอนนี้ พี่เป็นอย่างที่เฌอต้องการหรือยัง”
ดวงตากลมวูบไหวอย่างไม่รู้ว่าคนตรงหน้าหมายจะพูดอะไร ไม่เข้าใจว่าถ้อยคำนั้นต้องการคำตอบแบบไหน แบบที่เธอต้องการคือให้หลุดพ้น หรือทบทวนตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อวนกลับมา
“ตอนนี้ ในสายตาของเฌอ พี่เป็นคนปกติทั่วไปหรือยังมองเป็นคนบ้า”
“ทะ ทำไมถามเฌอแบบนี้คะ”
ไม่เข
