อาทิตย์ต่อมา
ร่างสูงยืนมองผ้าเช็ดหน้าและแหวนที่ถูกเก็บใส่กล่องเอาไว้บนชั้น เขามองอยู่อย่างนั้นมานานพักใหญ่ แต่ไม่ได้หยิบมันออกมา ตอนนี้ของเหล่านั้นถูกเก็บเอาไว้ให้กลายเป็นเพียงความทรงจำ
“ทำไมไม่ยอมให้รักษาสักที” ดีนเอ่ยถาม เมื่อเห็นเพื่อนยังคงยืนมองสิ่งของตรงนั้น
“ตอนนี้กูปล่อยวางแล้ว”
“แต่กว่าจะผ่านมาได้ ก็หนักหนาเอาการ”
ดีนยังจำได้ถึงความทรมานของเพื่อนที่เคยเห็น กว่าจะผ่านมาได้หนักหนาจนคิดไปว่าอาจจะเลือกทางหลุดพ้นด้วยการจบชีวิต โชคดีที่เฌอลินขอร้องเอาไว้ ทุกครั้งที่มองซันเซบบ์ตอนนี้มีแต่ความโล่งใจ ไม่ได้กังวลเหมือนที่ผ่านมา
“จะไม่ไปส่งลีที่สนามบินหรือไง”
“ปกติกูเคยไปส่งรึไง ก็มีแค่มึง”
“อ่า ก็จริง” ดีนพยักหน้า ก่อนจะถามสิ่งที่สงสัยตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน เขาว่าจะถามนานแล้วแต่เพิ่งนึกขึ้นมาได้ เพราะช่วงที่ผ่านมามัวแต่ยุ่งกับงาน
“อาทิตย์ก่อนตอนอยู่สนามมึงคุยกับเฌอใช่ไหม?”
“อืม”
