เสียงสะอื้นหลุดเล็ดลอดจากคนตัวสูง ในขณะที่ร่างเล็กพยายามดิ้นหนี แต่เมื่อดิ้นแขนแกร่งก็ยกขึ้นมาโอบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
“ซานรู้หรือเปล่าคะ” ในคำถามนั้นมีเสียงถอนหายใจเฮือกหนึ่งแทรกผ่านออกมาพร้อมกัน
“ไม่… ไม่มีใครรู้”
“ปล่อย”
“คนดี พี่ขอโทษ”
“พี่เซบบ์!!” ครั้งนี้เฌอลินตวาดเสียงดังลั่น แอลกอฮอล์ที่แทรกซึมในร่างคล้ายจะเจือจางลงแล้ว จากความตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“ขอโทษ” ซันเซบบ์ยังไม่ยอมหยุดพร่ำเอ่ยคำขอโทษอย่างไร้สติ ไม่ยอมปล่อยให้ร่างเล็กดิ้นหลุดจากอ้อมแขน หนึ่งปีที่ผ่านมาเขาทรมานเหลือเกิน คิดถึงแทบขาดใจยังอยากกอดเอาไว้อย่างนี้ มันเหมือนว่ายังมีเธออยู่ในชีวิต โลกที่เคยมืดมิดตอนนี้กำลังได้แสงสว่างสาดส่องเข้ามา
มันดีจนเขาอยากซึมซับกักเก็บความสุขตรงนี้เอาไว้นาน ๆ ความสุขที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับปี
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” เฌอลินพูดคำเดิมซ้ำ ๆ เริ่มดิ้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ซันเซบบ์คล้ายคนหม
