“พี่เปลี่ยนได้ ถ้าเฌอให้โอกาส” ปลายนิ้วค่อย ๆ ถูริมฝีปากนุ่มของเธอแผ่วเบา แต่แล้วก็ถูกเขี้ยวเล็กกัดเข้าอย่างแรง ทำให้เขาเหยียดยิ้มกว้าง หวนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาเก่า ๆ เมื่อทำอะไรไม่ได้ ร่างเล็กก็มักจะกัดอย่างนี้
“ทำพี่เจ็บ ต้องทำแผลให้ด้วยหรือเปล่า หืม?”
“ปล่อยได้แล้วพี่เซบบ์” เสียงหวานเอ่ยด้วยความหนักใจ แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปและพูดคำเดิมที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว
“ขอโอกาสให้พี่สักครั้งได้ไหมคนดี”
ร่างเล็กเงียบลง ดวงตากลมมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา แต่ไม่ว่ายังไง คำปฏิเสธก็ยังดังสะท้อนสวนกลับมา กลางใจของเธอยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวทุกครั้งยามอยู่ใกล้เขา
“ถ้าให้โอกาส แล้ววันหนึ่งที่เฌอรักมาก ๆ แต่พี่เซบบ์ยังอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ ไม่ยอมฟังอะไร อาละวาดทำลายข้าวของ ขังเฌอเอาไว้”
น้ำเสียงสั่นเครือทำให้ถ้อยคำสะดุด เฌอลินสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างยากลำบาก พยายามใช้คำพูดให้อีกคนเข้าใจ เขาทำให้เธอกลั
