ทางฝั่งของร่างสูง เขานั่งรออยู่ในรถมาเกือบหนึ่งชั่วโมง มองข้อความที่ยังไม่ขึ้นอ่าน ก่อนจะทักซ้ำลงไปในช่องแชตอีกครั้ง เพราะคิดว่าเธอไม่กล้าลงจากห้อง แต่ตอนนี้เขากลัวว่าเธอจะไปเรียนสายมากกว่า
ซันเซบบ์: ให้พี่ขึ้นไปตามที่ห้องดีไหมครับ
Read
เฌอลิน: ยังอยู่ที่คอนโดอีกเหรอคะ
ซันเซบบ์: ขอแค่ไปส่ง อย่าใจร้ายกับพี่นักเลยเฌอลิน ลงมาได้แล้วเดี๋ยวจะไปเรียนสาย
เฌอลิน: ตอนนี้เฌออยู่มหาวิทยาลัยแล้วค่ะ พอดีมากับเพื่อน
เสียงหัวเราะต่ำหลุดจากลำคออย่างเย้ยหยันตัวเองทันทีหลังอ่านข้อความ คำถามมากมายพรั่งพรูขึ้นในความคิด สมควรแล้วใช่ไหมที่ถูกเมิน
ถูกเหยียบหัวใจซ้ำซาก นี่คือราคาที่ต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำลงไปใช่ไหม แล้วต้องลากยาวไปอีกนานแค่ไหน นานจนวันตายเลยหรือเปล่า
มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูด อารมณ์แปรปรวนไปมาเพียงเพราะชื่อของเฌอลินที่ฝังลึกอยู่ในใจ ความโกรธ ความเจ็บ ความโหยหา ปะทะกันวุ่นวายอยู่
