ท่ามกลางห้องมืดสนิท ร่างเล็กกำลังคิดว่าจะทำยังไงกับคนที่เพิ่งเพิ่มเพื่อน และส่งข้อความมาเรื่อย ๆ ราวกับกำลังยั่วโมโหเพื่อให้เธอยอมเปิดอ่าน หากบล็อกมันก็จะวนซ้ำอยู่อย่างเดิม หากไม่บล็อกเขาจะก่อกวนจนอยู่ไม่สงบ ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกเลย แม้แต่การตัดขาดอีกครั้งก็ทำไม่ได้
เมื่อคิดไม่ตก เฌอลินกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางลงบนโต๊ะข้างเตียง ทว่าข้อความจากซันเซบบ์ก็ยังคงเด้งขึ้นไม่หยุด เสียงแจ้งเตือนรบกวนจนสุดท้าย มือเรียวก็เอื้อมไปหยิบขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อต่อว่าเขา
แชต: ซันเซบบ์
เฌอลิน: หยุดกวนสักทีได้ไหม เฌอจะนอน
ซันเซบบ์: พี่ขอโทษที่ห้ามใจตัวเองไม่ได้ ทั้งตอนอยู่คลับ และตอนนี้ที่หยุดส่งข้อความไปไม่ได้จริง ๆ
ซันเซบบ์: แต่คนดีครับ
ซันเซบบ์: ถ้าไม่ต้องการเฌอคงผลักพี่ออกไปตั้งแต่แรก ทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นใครทำไมถึงยอมขนาดนั้น
ซันเซบบ์: ถ้าไม่ใช่เพราะคิดถึงสัมผัสของพี่เหมือนกัน
ริมฝีปากบางเม้มแน
