แต่ว่าสุดท้ายซันเซบบ์กินข้าวได้เพียงไม่กี่คำก็วางช้อนลง ก่อนจะลุกออกไปสูบบุหรี่นอกบ้าน โดยมีซานเดินตามหลังมาติด ๆ
สองพี่น้องยืนข้างกันท่ามกลางควันบุหรี่ที่ถูกพ่นออกสลับกันไปมา รอบตัวมีเพียงความเงียบและแสงไฟสลัวจากทางเดิน
“ตอนเฮียมาอยู่กับมึงสภาพเป็นยังไง”
“ดูไม่จืด” ซันเซบบ์นึกถึงสภาพของอีกคนที่เพิ่งย้ายไปเพนท์เฮาส์ แต่เมื่อมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง คงจะหนักหนามากกว่า “เจ็บไหมคนที่ตัวเองรัก ไปรักคนอื่น”
นัยน์ตาของซานสั่นวูบกับคำถามจี้หัวใจของพี่ชาย เขาก้มหน้าลงตอบเสียงเบา “เจ็บฉิบหาย แต่เป็นได้แค่เพื่อน”
คนตัวสูงทอดสายตามองเหม่อไปข้างหน้า ความเจ็บหน่วงแล่นขึ้นกลางอก เขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพราะตลอดเวลาที่เฝ้ามองร่างเล็ก เธอกลับปันใจให้ชายอีกคน มันเจ็บและทนไม่ไหวจนต้องแย่งชิงมาเป็นของตัวเอง
“ทำไมไม่ใช้โอกาสนี้ทำคะแนน”
“กูไม่อยากเป็นมากกว่านี้แล้ว ข้ามเส้นเพื่อนมันไม่ง่าย อีกอย่างลี่ไม
