ซานจ้องหน้าพี่ชายอย่างหัวเสียที่แอบเปิดโทรศัพท์ แถมยังคุยกับเพื่อนของเขา เท่านั้นไม่พอยังส่งภาพที่กรีดข้อมือของตัวเองไปให้ เขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าตอนนี้เฌอลินจะรู้สึกผิดมากกว่าเดิมขนาดไหน
“กูคิดว่าคุยกันรู้เรื่องแล้วนะเซบบ์”
“อืม” คนถูกจ้องเขม็งตอบกลับเพียงแค่ในลำคอ
“อืม ของมึงคืออะไร?”
“ไปไกล ๆ อย่ามาทำให้หงุดหงิด”
“พอไม่ได้ดั่งใจมึงก็พาล ถ้ามึงไม่เป็นแบบนี้คงสมหวังไปแล้ว”
“พูดใหม่อีกที” ซันเซบบ์แสยะยิ้มทั้งที่นัยน์ตาไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย “กูพยายามทุกอย่าง ไม่เห็นจะสมหวัง”
“พยายามยัดเยียดตัวเองเข้าไปในโลกของคนที่ไม่ต้องการ มันมีค่าอะไรเซบบ์ ความพยายามของมึงมันมีแต่ทำให้เฌอกลัว”
เมื่อพูดคุยมีแต่จะทำให้อารมณ์ขึ้นสุดท้ายซันเซบบ์ตัดสินใจลุกขึ้นเดินหนีออกไปนอกตัวบ้าน เพราะไม่อยากมีปากเสียงกับน้องชายไปมากกว่านี้
บุหรี่ถูกจุดสูบซ้ำ ๆ จากหนึ่งมวนเป็นสองจากสองกลายเป็นสาม ติดก
