เวลาเลยผ่านไปอีกสองอาทิตย์ ช่วงปิดเทอมร่างเล็กใช้ชีวิตอยู่ในห้องซะส่วนใหญ่ เพราะเพื่อนของเธอไปหาพ่อกับแม่ที่ต่างจังหวัด จะมีบ้างที่รุ่นพี่คนสนิทอย่างเพียร์ซและนทีชวนออกไปข้างนอก แต่เธอกลับปฏิเสธทุกครั้ง เลือกเก็บตัวอยู่ในห้องเงียบ ๆ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ความเงียบสงัดนั้นก็ค่อย ๆ กลายเป็นความน่าเบื่อหน่าย
ตอนนี้เฌอลินนอนนิ่งอยู่บนเตียง มองเพดานมานานกว่ายี่สิบนาทีแล้ว พอความทรงจำวัยเด็กหวนกลับมา ชีวิตของเธอจากที่กำลังก้าวไปข้างหน้า ตอนนี้มันคล้ายว่ากำลังหยุดชะงักนิ่งอยู่กับที่
เธอเบื่อที่ตัวเองเป็นแบบนี้
เบื่อความคิดที่เอาแต่ไหลเข้ามาในหัวไม่รู้จบ เสียงถอนหายใจดังลอดออกมาจากร่างเล็กครั้งแล้วครั้งเล่า ความสดใสที่ควรจะมี ตอนนี้กลับหม่นลง
ร่างเล็กค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นจากเตียง เดินไปหยุดตรงหน้าชั้นวางกระเป๋า ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลง ดวงตากลมมองแหวนที่วางอยู่ ทั้งที่จงใจทิ้งมันเอาไว้แล้วแท้ ๆ ทำไ
