ช่วงบ่ายซันเซบบ์ขึ้นมาบนห้องเตรียมตัวจะพักผ่อน ทั้งที่ควรนอนหลับ แต่เขากลับเอาแต่จับจ้องข้อความในช่องแชตอย่างเหม่อลอย พลางหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง คว้าซองบุหรี่ออกไปยืนที่ระเบียงห้อง
ควันสีขาวที่พ่นออกมาค่อย ๆ ลอยหายไปกับอากาศ แต่ความหมกมุ่นที่เขามีต่อร่างเล็กไม่เคยจางลงเลย ตอนนี้เขาได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองเงียบ ๆ ว่าจะทนอยู่อย่างนี้ได้อีกกี่เดือน ก่อนจะตัดสินใจหนีกลับไทย
มันต้องมีสักวันที่ทนไม่ไหวและกลับไปแต่สิ่งที่ค้างคาในใจคือเมื่อถึงวันนั้น เธอจะยังหวาดกลัวเหมือนเดิมหรือเปล่าจะไล่ตะเพิดสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้จะเอ่ยคำต่อว่าซ้ำเติมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังหรือเปล่า เขาเอาแต่จมอยู่ในห้วงจินตนาการถึงวันนั้นที่จะได้หวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง
บุหรี่ถูกสูบอัดเข้าปอดหนัก ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดสั่นไหวกับความคิดเหล่านั้น เขาไม่อยากให้เธอกลัวไม่อยากเห็นแววต
