วันเวลาผ่านพ้นไปเรื่อย ๆ ในขณะที่เฌอลินยังจมอยู่กับความหวาดระแวง ยิ่งเมื่อได้ฟังจากเพื่อน และรุ่นพี่สาวที่บอกว่าเห็นเขาอยู่สนาม มันทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้ซันเซบบ์ไม่ได้ออกตามหาเธอเลย เขานิ่ง ใจเย็น คาดเดาไม่ได้ว่ากำลังคิดอะไร
แถมวันนี้กระต่ายยังส่งข้อความมาบอกว่าเห็นเขาไปเดินห้างซื้อของมากมาย มันน่าแปลกอีกครั้งเนื่องจากที่ผ่านมาเพื่อนของเธอแทบไม่เคยเจอซันเซบบ์แบบบังเอิญ จนเฌอลินเผลอคิดไปเองอย่างหวาดหวั่นว่านั่นคือความจงใจ ราวกับเขาจงใจให้เห็นเพราะรู้ว่ายังไงเพื่อนก็ต้องนำมาเล่าให้เธอฟังอย่างแน่นอน
“คิดมากไปเองเฉย ๆ มั้ง เฮ้อ!!”
เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดจากลำคอ มือทั้งสองบีบประสานแน่นจนชุ่มเหงื่อ หลายวันผ่านไปแทนที่จะเบาใจลง แต่ไม่ใช่เลยมันยิ่งทับถมด้วยความกังวลหนักหน่วง เนื่องจากเขาไม่ได้กระตือรือร้นพยายามตามหาอย่างที่คาดการณ์เอาไว้
จู่ ๆ เรื่องโง่เขลาก็ผุดเข้ามาในความคิด หากนี่เป็นกับดักเพื
