จู่ ๆ ภาพนั้นก็ตัดพรึบคล้ายถูกดึงไปอยู่อีกห้วงเวลาหนึ่ง แสงที่เคยสว่างกลายเป็นเลือนรางคล้ายตอนช่วงหัวค่ำแต่ละเรื่องราวเริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละฉากทีละความทรงจำ
‘พี่เซบบ์ น้อบเฌอเอาแซนด์วิชมาให้ มดกัดขาน้องด้วย’
ตรงช่องเล็ก ๆ ของห้องเก็บของในคฤหาสน์ใหญ่ เด็กหญิงตัวเล็กยื่นแซนด์วิชผ่านช่องแคบเข้าไป พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
‘คุณน้าใจร้าย ขังพี่เซบบ์ได้ยังไง น้องเฌอจะไปฟ้องยาย’
‘อย่าทำแบบนั้น เดี๋ยวโดนดุ’
‘พี่เซบบ์ร้องไห้ อึก~ น้องเฌอให้ยืมผ้าเช็ดหน้า’
ทันใดนั้นอีกภาพหนึ่งแล่นวาบซ้อนเข้ามาแทนที่ ความโหดร้ายของผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังตีลูกชายอย่างไม่ใยดี
‘อึก~ ทำไมคุณน้าตีพี่เซบบ์แบบนี้คะ’
‘ยัยเด็กนี่ สู่รู้นัก’
สิ้นเสียงตวาด ร่างเล็กของเด็กตัวน้อยก็ถูกผลักอย่างแรง ตู้ม!!
‘แม่!!!’
ภาพนั้นคือตัวเธอในวัยเด็กถูกผลักตกน้ำ พร้อมกับเสียงเรียกของอีกคน ราวกับใจจะขาด ความทรงจำที่เคยเลือ
