สามวันผ่านไป
ทั้งที่เฌอลินขอให้ซานส่งคนมาเก็บของแล้ว แต่ตอนนี้ยังไร้วี่แวว ราวกับลืมซะอย่างนั้น เธอกำลังคิดว่าเพื่อนอาจจะบอกพี่ชาย สุดท้ายก็ถูกห้าม ดวงตากลมมองของที่วางบนชั้นพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
ขาเรียวเดินออกไปนอกระเบียงตอนนี้ช่วงใกล้ค่ำแสงสีส้มอ่อนบนท้องฟ้าทอดยาวชวนให้ผ่อนคลาย เธอมักจะเดินออกมารับลมที่ระเบียงห้องในทุก ๆ วัน
จู่ ๆ คำพูดของซันเซบบ์ก็ย้อนกลับมา คำที่เขาบอกให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่ความจริงในตอนนี้กลับตรงกันข้าม เฌอลินรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีความสุขขนาดนั้นเลย ยังเหนื่อยล้าและถูกเรื่องในอดีตตรึงเอาไว้ แม้จะบอกกับทุกคนว่าอาการดีขึ้นแล้ว แม้จะยิ้มให้ใครต่อใครได้ แต่ในบางครั้งก็ยังจมดิ่งลงไปในวังวนความคิดที่หาคำตอบไม่ได้สักที ทำไมต้องเป็นเธอ ทำไมถึงยังไม่สามารถก้าวข้ามสิ่งนั้นไปได้ บางครั้งตรงอกก็เบาหวิว ราวกับถูกกระชากหัวใจออกไปยามคิดฟุ้งซ่าน
กลิ่นฝนลอยมาแตะจมูก พาให้ร
