เมื่อกลับมายังห้อง ร่างเล็กนั่งลงบนเตียง มองไปทางข้าวของที่ซันเซบบ์ซื้อให้ถึงนึกมาได้ว่าลืมย้ำกับซานเรื่องนี้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งแชตไปเตือน แชต: ซาน เฌอลิน: อย่าลืมให้คนมาเก็บของที่ห้องเฌอนะซาน รอไม่นานข้อความที่ส่งไปก็ขึ้นอ่าน จากนั้นซานก็ตอบกลับมา เป็นการยืนยันคำเดิมว่าสุดท้ายมันเป็นของเธอแล้ว ซาน: เก็บเอาไว้เถอะเฌอ ถ้าไม่อยากได้จะขายทิ้งก็ไม่เป็นไร ถือว่ามันเป็นของเฌอแล้ว เฌอลิน: นิสัยเหมือนพี่ชายไม่มีผิดเลย Read ซาน: ไม่กี่วันก่อน เซบบ์มันคลั่ง ทำลายข้าวของ ภาพของเฌอที่มันวาด มันฉีกทิ้งหมด แต่พอซานไปถึงมันเอาภาพพวกนั้นมาต่อใหม่ ใช่เทปติด ราวกับมีลมหนาวพัดวูบเข้ามาในห้อง ทั้งที่ประตูระเบียงยังปิดสนิท ร่างเล็กพลันเย็นเฉียบไปทั้งตัวเมื่อได้อ่านข้อความของเพื่อน ประโยคที่บอกว่า ซันเซบบ์วาดภาพของเธอ ซาน: รู้ไหมทำไมเซบบ์มันถึงคลั่ง เฌอลิน: เพราะเฌอเหรอ ซาน: อืม มันรู้มาว่าเฌอ

