วันเวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปเรื่อย ๆ แต่ความทุกข์ยังติดอยู่ในใจไม่เคยเลือนหายไปไหน
ซันเซบบ์มักเผลอตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยครั้งว่าคนเราจะจมอยู่กับความทรมานได้นานแค่ไหนกัน คำตอบนั้นไม่จำเป็นต้องไปหาจากใคร เพียงแค่มองย้อนกลับมาที่ตัวเอง ตั้งแต่วันแรกที่หัวใจพลั้งตกหลุมรัก จนมาถึงตอนนี้มันกินเวลายาวนานกว่าครึ่งชีวิตของเขาแล้ว
ความรักของเธอเป็นดั่งสิ่งต้องห้าม แม้ครั้งหนึ่งจะเคยได้ร่างกายแต่หัวใจดวงนั้นไม่มีทางได้ครอบครอง
“มึงได้กินยาบ้างไหมเซบบ์”
“ทำไม”
“นอนไม่หลับมานานเท่าไรแล้ว”
“…”
“ซันเซบบ์ กูถามมึงอยู่”
“ตั้งแต่มาอยู่ฝรั่งเศส”
“เกือบเจ็ดเดือน?” ดีนขมวดคิ้วแน่น เขาแปลกใจมาพักใหญ่ ถ้าซันเซบบ์กินยาที่เอาให้ในทุกวัน ทำไมอาการถึงยังจมลงเรื่อย ๆ ทั้งที่ผ่านมาหลายเดือนแล้ว วันนี้ถึงได้คำตอบ
“แล้วที่กูให้กินทุกวัน มึงเอายาไปไว้ไหน?”
“เจ็ดเดือนแล้ว… เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกัน”
ประโยคนั้นเหมือ
