คฤหาสน์หลังใหญ่
ภานุมองผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบฝ่ามือของลูกชาย สายตาเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความกังวล ร่างสูงวัยระบายลมหายใจหนัก ๆ ออกมา ในแววตาแฝงด้วยความโกรธปนผิดหวังเมื่อได้ยินข่าวเรื่องเด็กผู้หญิงที่ชื่อเฌอลิน เด็กที่ซันเซบบ์เคยบอกว่าจะพามาแนะนำให้รู้จัก แต่กลับกลายเป็นเรื่องเลวร้ายอย่างไม่คาดคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้น
“ทำอะไรลงไป รู้ตัวไหม”
ซันเซบบ์เงยหน้ามองพ่อ ดวงตาแดงก่ำขณะเปล่งเสียงออกมา “ผมรักเฌอลิน”
“รู้จักความรักแล้วหรือยังถึงได้พูด” ภานุจ้องลูกชายแน่นิ่ง ข่มความโกรธเอาไว้
“ทำไมจะไม่รู้จัก ที่เป็นบ้าอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เพราะรักหรือไง” คำถกเถียงถูกเปล่งออกมาอย่างไม่นึกเกรงกลัวผู้เป็นพ่อ
“ถ้ารักแกจะไม่ทำร้ายหนูคนนั้น”
“ทุกอย่างที่ทำผมเรียกมันว่าความรัก”
“ต่อไปนี้อย่าไปวุ่นวายกับหนูเฌอลินอีก ฉันจะส่งแกไปรักษาตัวที่ฝรั่งเศส เพื่อนของแกจะเป็นคนรักษาให้”
ซันเซบบ์หัวเราะหึในลำคอ รอยยิ้มที่
