“พอติดต่อแกไม่ได้ จะไปหาก็กลัวถูกสะกดรอยตาม แต่ก็รู้สึกแปลกเลยแบกหน้าไปหาซานที่บ้าน ขอบอกว่าขาฉันนี่สั่นมากกลัวเจอพี่เซบบ์”
“ขอให้ซานมาช่วยดูที่คอนโดพี่เซบบ์เหรอ” เฌอลินที่เงียบฟังครู่หนึ่งถามแทรก
“อื้อ ฉันใจไม่ดี ถ้าซานไปดูแล้วไม่เจอแกก็โล่งอก และฉันก็ภาวนาให้เป็นแบบนั้น แต่สุดท้ายสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้น เขาตามแกเจอได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไร”
ร่างเล็กประสานมือบีบเข้าหากัน หัวใจปวดหนึบ เธอยังสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวจากเรื่องร้ายที่เพิ่งผ่านมา เพียงได้ยินคำถามจากเพื่อน น้ำตาก็เอ่อคลอ หลังจากนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่งเสียงแผ่วเบาก็เล็ดลอดจากริมฝีปาก
“เขารู้ทุกอย่าง… รู้ตลอดว่าเธออยู่ที่ไหน”
กระต่ายชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง รีบทวนย้ำราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “รู้ทุกอย่างคือยังไงนะ?”
“จีพีเอส เขาติดมันเอาไว้ในโทรศัพท์” เฌอลินก้มหน้าลง ริมฝีปากเล็กสั่นระริก “ที่ติดต่อไม่ได้เพราะมันพังไปแล้
