ณ โรงพยาบาล
กลิ่นฉุนของยาลอยคลุ้งแตะจมูกทันทีที่เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาพร่ามัวจากแสงสว่างที่ส่องกระทบจนต้องหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ปรับโฟกัสได้
เพียงแค่ลืมตาขึ้นอีกครั้งซันเซบบ์ก็ต้องเผชิญกับความจริงกัดกินหัวใจ แต่ในห้วงที่หลับใหลกลับแตกต่าง โลกในฝันเขาได้สัมผัสกับสิ่งที่โหยหา มันเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่เคยได้รับ เสียงหัวเราะที่ไม่เคยได้ยิน ความรักที่ไม่เคยได้ตอบแทน แม้จะเป็นเพียงภาพลวงแต่กลับไม่อยากตื่นขึ้นมาเจอความจริงอีกเลย
พอรู้สึกตัวความคิดแรกที่แล่นขึ้นมาไม่ใช่ความโล่งใจ แต่เป็นเสียงหนึ่งของความต้องการว่าทำไมเขาถึงไม่ตายไปซะ ทำไมยังมีลมหายใจอยู่ ตื่นขึ้นมาเพื่อเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันมีค่าอะไร
“เซบบ์ เซบบ์ฟื้นแล้ว”
เสียงของมาลีดังขึ้นด้วยความดีใจ เธอและดีนรีบมายืนข้างเตียงเพื่อนที่นอนหลับไม่ได้สติไปเกือบสองวัน
“เกือบสิ้นชื่อแล้วไหมมึง” ดีนเอ่ยขึ้นเหมือนบ่นแต
