ลมหายใจหนักหน่วงถูกถอนออกมา กลางอกร้อนผ่าวจากหลากหลายความรู้สึกที่อัดแน่นภายในเขารู้สึกตัวเบาหวิวแต่กลับเจ็บหน่วงตรงอกตลอดเวลา
“อย่าถามเลย ความจริงมันคงทำให้มึงเจ็บกว่าเดิม”
เสียงหัวเราะเบา ๆ แว่วในลำคอของคนที่ลืมตามองความมืด เขาถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว เป็นคำถามที่สิ้นหวัง แค่หวังจะได้ยินคำปลอบแต่คำตอบสั้น ๆ จากปากน้องชายกลับตรงไปตรงมาจนกระแทกเข้ากลางใจ
“รักษาตัวให้หายก่อน แล้วค่อยกลับมาลองใหม่ก็ได้ แต่เอาตรง ๆ กูว่าไม่มีหวังหรอก มึงทำแบบนั้นไปแล้ว อย่าคาดหวังความรักจากอีกคนเลยเซบบ์”
“…”
“ถึงวันนั้นมึงอาจจะไม่ต้องการครอบครองเฌอแล้วก็ได้”
ซันเซบบ์ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ เพราะเขารู้ดีว่ามันจะไม่มีวันนั้น วันที่ความรักเลือนหายไปจากใจ หากลบใครสักคนออกไปได้ง่าย ๆ คงไม่จำเธอมาจนถึงวันนี้
“อย่าทำร้ายใครอีกเลยนะเซบบ์ รวมถึงตัวมึงเองด้วย”
คราวนี้น้ำเสียงของซานอ่อ
