…สองเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นเป็นเพียงฝันร้าย เฌอลินได้รับการดูแลจากจิตแพทย์อย่างใกล้ชิดในช่วงที่ผ่านมา อาการตัวสั่นของเธอลดลงจากตอนแรก กลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติ แม้จะไม่ได้ลืมเรื่องราวเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นก็ตาม แต่ก็เริ่มเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันอย่างเข้มแข็ง คนที่ย้ายไปฝรั่งเศสไม่รบกวนเธออีกแล้ว เขาเงียบไปไม่วนเวียนอยู่รอบตัวอย่างที่ผ่านมาตลอดหลายปี ไม่มีการเพิ่มเพื่อนใหม่จากช่องแชต ไม่มีสายจากเบอร์แปลกโทรเข้ามา ไม่มีสายตาที่จับจ้องผ่านกล้องวงจร ไม่มีเครื่องดักฟัง ไม่มีอีกแล้วสิ่งที่เคยทำให้หวาดกลัว ครั้งนี้ซันเซบบ์หายออกไปจากชีวิตของเฌอลินแล้วจริง ๆ “ยัยคนสวยวันนี้ไปเที่ยวกันไหมฉลองเปิดเทอม” “เปิดเทอมก็ต้องตั้งใจเรียนสิ” เฌอลินส่ายหน้ามองค้อนเพื่อนที่กำลังยิ้มกริ่ม วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนแต่กระต่ายดันชวนไปดื่มซะ อย่างนั้น “ไม่ไปจริง ๆ เหรอ”

