“ถ้าให้พูดตามตรง ใครจะรักคนที่ทำเราขนาดนั้นได้ลง มึงทำใจยอมรับได้แล้วเซบบ์” ซานนิ่งไปครู่หนึ่ง เหลือบมองคนที่นั่งเงียบก่อนจะเอ่ยต่อเพื่อให้พี่ชายทำใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น
“ถ้าวันหนึ่งเฌอได้เจอใครสักคนที่ดีจริง ๆ หวังว่ามึงจะยอมยินดีด้วย”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบงันลงทันทีเหมือนตอกย้ำว่าเขาไม่สามารถเป็นคนดีในชีวิตของเธอได้ ซันเซบบ์เบือนหน้าหนีน้องชายที่พูดแทงใจดำ พลันกำมือแน่นอย่างไม่อยากยอมรับและไม่อยากให้วันนั้นมาถึง แม้รู้ดีว่ามันคงต้องเกิดขึ้น สักวันเธอจะได้เจอคนที่พร้อมฝากชีวิต
ส่วนตัวเขาคงกลายเป็นแค่เรื่องราวเลวร้ายในความทรงจำ คนที่เธอคงไม่อยากเอ่ยถึงแม้แต่ชื่อ
เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดออก พร้อมกับพยาบาลที่นำรถเข็นเข้ามา เนื่องจากซันเซบบ์ยังเดินเองไม่คล่องเท่าไร ซานช่วยจับประคองพี่ชาย แล้วรับหน้าที่เข็นรถพาออกจากห้อง
ขณะเข็นรถเข้าไปในลิฟต์ สายตาของซานพลันสะดุดกับสิ่งที่พี่ชา
