แสงแดดของเช้าวันใหม่สาดกระทบเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นร่างเล็กค่อย ๆ พลิกตัวหลังจากลืมตา เปลือกตายังหนักอึ้งราวกับไม่อยากตื่นจากความฝัน เธอจำแทบไม่ได้เลยว่าเข้ามานอนในห้องได้ยังไง
มือเล็กคลำหาโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูเวลา เนื่องจากไม่ใช่คนที่ชอบเช็กประวัติการโทร เฌอลินจึงไม่นึกสงสัยว่าเมื่อคืนเธอรับสายของใครและคิดว่านั่นเป็นเพียงความฝัน
โทรศัพท์ถูกวางลงข้างตัว ก่อนร่างเล็กจะหยัดตัวขึ้นจากเตียง เหยียดแขนบิดขี้เกียจอย่างงัวเงีย เสียง ติ้ง~ ดังขึ้น หน้าจอที่เพิ่งดับก็สว่างวาบ เผยให้เห็นข้อความหนึ่ง เรียกให้ใบหน้าหวานก้มมองโทรศัพท์ที่เพิ่งวางไว้เมื่อครู่
แชต: นที
นที: ไปกินมื้อเย็นด้วยกันไหมครับ
นที: พี่ชวนทุกวัน เฌอรำคาญหรือเปล่า
นที: ถ้ารำคาญบอกพี่ได้นะ
ร่างเล็กถอนหายใจเบา ๆ หลังอ่านข้อความของนทีผ่านหน้าจอ นิ้วเรียวแตะจิ้มเข้าไปในช่องแชตเพื่อตอบกลับ
เฌอลิน: ไม่รำคาญเลยค่
