ในขณะร่างสูงเปลือยเปล่า แต่เฌอลินยังคงร้องไห้ ดวงตาคมมองโซ่ที่ล่ามบนข้อเท้าคิดว่าหากทำทั้งอย่างนี้คงไม่สะดวกเท่าไร เขาจึงก้มลงปลดมันออกให้ด้วยท่าทีเหมือนกำลังใจดีก่อนจะกดเสียงเย็นเอ่ยขึ้น
“พี่อุตส่าห์ใจดีปลดโซ่ให้ทำไมยังไม่รีบถอดเสื้อผ้า”
เสียงสะอื้นยังคงสั่นเครือไม่ขาด ร่างเล็กก้มหน้างุดไม่กล้าเงยสบตา มือสั่นเทาเลื่อนปลดตะขอกางเกงยีนรัดรูปขายาว ก่อนจะดึงออกจากตัวจนหล่นไปกองกับพื้น ตามด้วยเสื้อไหมพรม เธอค่อย ๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนร่างจนกระทั่งเหลือเพียงความเปลือยเปล่าเผยต่อสายตาคู่ลามกที่จับจ้องไม่ยอมละไปไหน
“ใช้อุปกรณ์ดีไหม? วันเกิดทั้งทีพี่จะใจดีให้เฌอเลือก”
ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วรีบส่ายไปมา ซันเซบบ์หัวเราะชอบใจ มองดูน้ำตาที่เอาแต่ไหลพรากชื้นแก้ม แต่อีกไม่นานเสียงสะอื้นคงแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราง นิ้วหัวแม่มือแตะลงใต้ดวงตาค่อย ๆ ลากเกลี่ยอย่างอ่อนโยน แต่กลับเอ่ยถ้อยคำ
