ซันเซบบ์เงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขามองนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายความทุกข์ทรมานออกมา ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเอาไว้ให้เธออย่างเดิม ไม่ได้คิดจะรังแกตอนที่เธอป่วยอย่างนี้
“เพื่อนอยู่ที่ไหนพี่จะให้ปริณไปรับ”
“อึก~ หะ... ให้ต่ายมาจริง ๆ นะ”
“ครับ ให้มา” ปลายนิ้วค่อย ๆ ลากเกลี่ย เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้เธออย่างอ่อนโยน
“พี่เซบบ์ อึก~ ห้ามมานอนกับเฌอ”
“ครับ พี่จะไม่รบกวน”
“ขอบคุณนะคะ อึก~”
คำขอบคุณหลุดออกมาจากปากเธอ มันเจ็บยิ่งกว่ากระสุนพุ่งทะลุกลางอก เธอขอบคุณที่บอกจะไม่รบกวน เขาไม่อยากจะนึกถึงความหมายของมันเลยสักนิด
ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน กระต่ายถูกรับจากมหาวิทยาลัยมาส่งที่คอนโด หากไม่ได้อ่านข้อความที่เฌอลินส่งทิ้งเอาไว้ในช่องแชต เธอคงตกใจนึกว่าจะถูกลักพาตัวเพราะแค่เดินลงจากตึกเรียนก็มีรถคันหรูราคาหลายสิบล้านจอดรอรับราวกับตกเป็นเจ้าหญิงในชั่วข้ามคืน
“ขอโทษที่รบกวนนะต่าย”
“ไม่เป็นไรเลย ความฝันข
