ถ้าเธออ้อนวอนเขา ตอนนี้เขาเองก็อยากจะวิงวอนต่อเธอเช่นเดียวกัน
“ถ้าอย่างนั้น พี่ขอบ้างได้ไหม ขอพื้นที่เล็ก ๆ ให้ได้ก้าวเข้าไปอยู่ในชีวิตของเฌอจริง ๆ” ปลายนิ้วค่อย ๆ ลากจากพวงแก้มมาแตะบนริมฝีปากแดงช้ำ จ้องลึกเข้าไปในดวงตา “ไม่ใช่การพยายามยัดเยียด… เหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้”
หนึ่งคนเจ็บปวดเพราะถูกกักขังทรมานอีกคนเจ็บเจียนตายเพราะไม่ถูกรัก
“ให้พี่ได้ไหมเฌอลิน”
“… ไม่”
คำตอบสั้น ๆ แต่กลับชัดเจนมากกว่าคำพูดยืดยาว เธอยืนกรานแบบนี้ตั้งแต่แรก ผ่านมาสิบกว่าปีที่เขาเฝ้ามองและโหยหากระทั่งถึงวันที่ได้ครอบครองสิ่งที่หลุดจากปากของเธอ… ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
“พี่บอกแล้วไง มันจะไม่มีอะไรยากเลยถ้าเรารักกัน” ประโยคเปรียบดั่งคำขอร้องถูกเอ่ยออกมาพร้อมดวงตาที่จู่ ๆ ก็พลันแข็งกร้าวขึ้น เหมือนกับว่านั่นไม่ใช่คำขออีกต่อไป แต่มันเป็นคำสั่งให้เธอยอมเปิดใจรักเขาสักที “ไม่ใช่แค่พี่รักเฌอ”
“เฌอหาเหตุผลที่จะรักพี่เซบบ
