หากเธอแกล้งบอกว่าจะลองเปิดใจ ซันเซบบ์จะติดกับดักและใจดีหรือเปล่า ทว่าเพียงแค่ความคิดผุดวาบมาในหัวไม่กี่วินาทีก็ต้องถูกขับไล่ออกไป เธอทำไม่ได้ มันยากมากเกินความสามารถ
คงเพราะมัวแต่จมอยู่กับความคิดในหัว รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นปลายเท้าใหญ่ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานค่อย ๆ เงยขึ้นมองคนตัวสูง กลิ่นบุหรี่เย็น ๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกชวนให้หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“มะ... หมดเวลาแล้วใช่ไหมคะ” ร่างเล็กลุกขึ้นยืนอย่างรู้หน้าที่ เพื่อจะเดินกลับเข้าไปในกรงขังแต่แล้วฝ่ามือใหญ่ก็คว้ารั้งเอาไว้
“วันนี้เฌอเป็นเด็กดี พี่ให้อยู่ข้างนอกได้จนกว่าจะถึงเวลานอน”
“จริงเหรอคะ” ดวงตาคู่สวยเผยประกายความดีใจออกมาทันที
“ครับ” ใบหน้าหล่อพยักช้า ๆ พร้อมคำตอบ พลางนั่งลงบนโซฟาทั้งที่มือยังจับแขนของร่างเล็กเอาไว้ เขาไม่ยอมปล่อยแต่กระตุกเบา ๆ ให้เธอนั่งลงมาบนตักแกร่ง
“ถ้าเป็นเด็กดีอยากได้อะไรพี่ตามใจเฌอทุกอย่าง
