อาทิตย์ต่อมา
วันนี้ หมือนซันเซบบ์จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จากที่ภายในห้องนอนไร้แสงแดดมายาวนานกว่าอาทิตย์ หลังจากตื่นแล้วเขาเดินไปรูดเปิดผ้าม่าน ดวงตากลมของร่างเล็กทอดมองวิวด้านนอก ขณะนั่งอยู่บนเตียง
“คืนนี้ดินเนอร์ด้วยกันไหมครับ” คนตัวสูงที่ยังยืนอยู่ริมกระจกหันมาถาม แววตาของเขาอ่อนโยนเพราะเมื่อคืนเธอทำให้พอใจถึงได้อารมณ์ดีอย่างนี้
“ค่ะ” เฌอลินรีบตอบ รอยยิ้มหวานเผยบนในหน้า ก่อนจะถามต่อ “ไปร้านไหนคะ”
“หืม?”
“ก็… พี่เซบบ์ชวน…” รอยยิ้มค่อย ๆ จางลงเปลี่ยนเป็นความเข้าใจถ่องแท้ เนื่องจากตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะพาออกไปข้างนอก ได้ไปเปิดหูเปิดตาไม่ใช่อุดอู้อยู่แค่ในห้องที่อึดอัด ทว่าความจริงแล้วคำว่าดินเนอร์นั้น เขาต้องการจัดที่ห้องไม่ได้จะพาไปที่อื่น
“อยากออกไปข้างนอกเหรอครับ”
“ไม่… ไม่อยากค่ะ” เธอข่มใจตอบ พลางเบือนหน้าหนีสายตาของอีกฝ่าย ก้มลงมองมือของตัวเองที่จู่ ๆ ก็รู้สึกชาขึ้นมาซะอย่างนั้น บน
