คำถามจากซันเซบบ์ทำเอาเฌอลินถึงกับตัวชาไปหลายวินาทีสีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความคิดหนักใจก่อนเสียงแผ่วเบาจะหลุดออกมาพร้อมคิ้วบางที่ขมวดชนกันเล็กน้อย
“คะ?”
“หืม?”
“เอ่อ… คือแค่ลอง… คงไม่ต้องถึงขั้นนั้น” พอเห็นซันเซบบ์เงียบลง เฌอลินก็รู้สึกใจไม่ดี เธอจึงรีบโพล่งออกมาอย่างกล้ำกลืน “ค่ะ เหมือนเป็นแฟน”
คำตอบที่น่าพึงพอใจทำให้ร่างสูงยิ้มไม่หุบฝ่ามือหนาบีบเคล้นบนสะโพกบางไปเรื่อย ๆ ขณะที่กำลังจะขยับหน้าเข้าไปใกล้ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินคำถาม
“เฌอ… ออกไปข้างนอกได้ไหมคะ”
ใบหน้าหล่อส่ายไปมาแทนคำปฏิเสธชัดเจน ราวกับยังไม่คิดจะไว้ใจให้เธอหลุดพ้นจากพื้นที่และสายตาของตัวเองในตอนนี้
“ตอนนี้… พี่ยังไม่ไว้ใจ”
“…” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มตอบมันเป็นอย่างที่เฌอลินคิดเอาไว้ไม่มีผิด
“ขอเวลาอีกนิดได้ไหมครับ”
“ค่ะ เฌอเข้าใจว่าพี่เซบบ์กำลังกลัว” ร่างเล็กฝืนเอ่ยคำว่าเข้าใจออกมา เพราะหวังเพียงแค่หากยอมอ่อนลง ยอมเปิดใ
