ร่างเล็กกำลังหลับปุ๋ยถูกรบกวนจากอีกคนที่กำลังใช้ปลายจมูกลากถูไถบนพวงแก้มนุ่ม
“คนดีตื่นได้แล้วครับ เช้าแล้ว”
ลมหายใจอุ่นที่เป่ากระทบผิวทำให้เสียงหวานแหบพร่าเล็ดลอดออกมาเป็นการประท้วงเบา ๆ
“อื้อ~ พี่เซบบ์”
“พี่ทำข้าวต้มเอาไว้ให้ ลุกขึ้นไปล้างหน้าจะได้กินมื้อเช้า”
เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ เปิดขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่ออยู่ใกล้จนลมหายใจกระทบกัน ยังไม่ทันได้เบี่ยงหนีเขาก็โน้มตัวลงมาชิงจูบบนปลายจมูกเล็กอย่างอ่อนโยน
ความอบอุ่นแสนละมุนของซันเซบบ์ชวนให้เฌอลินเผลอแปลกใจ แต่เพียงเสี้ยววินาที ความทรงจำเมื่อคืนก็แล่นวาบขึ้นมา เธอถึงได้ตระหนักว่าตัวเองเผลอพูดอะไรไป
“ลุกขึ้นเร็วครับ พี่จะไปจัดโต๊ะอาหารรอ”
เฌอลินทำเป็นงัวเงียอยู่พักหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้อง เธอก็ดีดตัวนั่ง มองรอบ ๆ ห้องที่เคยถูกขังเอาไว้มานานกว่าสองอาทิตย์ แต่ตอนนี้ไม่มีโซ่ล่ามข้อเท้าของเธออีกแล้ว เรื่องราวเมื่อคืนย้อนกล
