อุณหภูมิภายในห้องหนาวเย็นขึ้นฉับพลัน เฌอลินสะอื้นสั่นเครือเมื่อไม่มีคำไหนมาอธิบายแก้ต่างให้ตัวเอง เธอรู้ตัวว่ากำลังจะไม่รอดแล้ว ยิ่งถูกจ้องคาดคั้นก็ยิ่งไม่กล้าสบตา ได้แต่ก้มลงร้องไห้ตัวสั่น
ซันเซบบ์พ่นลมหายใจร้อนระอุออกมาละสายตาจากร่างเล็กมองที่โทรศัพท์ แตะเข้าไปหน้ารายการโทรออกก่อนจะเห็นเบอร์ไม่คุ้นเคยถูกโทรเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว เท่านั้นเขาก็เข้าใจทั้งหมด พร้อมระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทั้งที่กลางอกปวดร้าว
“โทรหาใคร”
“อึก~”
“ให้พี่ช่วยโทรออกไปอีกรอบดีไหม?”
“ขะ… โทษ… อึก~” ในที่สุดริมฝีปากเล็กก็เปล่งเสียงสั่นเครือออกมา แต่ยังไม่กล้าเงยขึ้นมองอีกฝ่าย เธอเอาแต่พร่ำเอ่ยถ้อยคำเดิมซ้ำ ๆ เพราะกลัวการถูกกักขัง
“ไหนลองพูดมาสิ คนดีขอโทษพี่เรื่องอะไร”
“เฌอ อึก~ ขอโทษ”
“บอกให้พูด!!!”
เสียงตวาดดังลั่นกึกก้องจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก จิกเล็บลงบนมือของตัวเอง เสียงสะอื้นร่ำไห้ดังยิ่งกว่าตอนแรก เฌอ
