ช่างกลางดึกหลังกิจกรรมเร่าร้อนจบลง ร่างเล็กถูกโอบกอดเอาไว้ด้วยแขนแกร่ง ทั้งสองคนอยู่บนเตียงในท่าเดิมมานานกว่าครึ่งชั่วโมง
“คิดอะไรอยู่ หืม” เขาถามพลางจูบบนหน้าผากเล็กเพราะเห็นว่าเธอเอาแต่เงียบถอนหายใจออกมาเป็นระยะ
“เฌอ… เฌออยากให้พี่เซบบ์ลองรักษา”
จบคำนั้นทุกอย่างก็ถูกฉุดลงด้วยความเงียบ เฌอลินเม้มริมฝีปากเบา ๆ เหมือนว่าตอนนี้เธอจะพูดจาไม่เข้าหูอีกคนเข้าแล้ว ขณะที่กำลังจะพูดแก้ต่างเพื่อไม่ให้ซันเซบบ์หงุดหงิด เสียงทุ้มเข้มก็ชิงเอ่ยออกมาก่อน
“ในสายตาของเฌอ พี่ไม่ปกติขนาดนั้นเลยหรือไง ถึงได้ไล่ให้ไปรักษา”
“เฌอไม่ได้ไล่แต่มันเป็นผลดีกับพี่เซบบ์นะ”
“บอกแล้วไงครับแค่เฌออยู่ตรงนี้” เขากำชับกอดแน่นขึ้นตอบประโยคเดิมที่เคยบอกเธอมาแล้วครั้งหนึ่งทั้งที่มันควรจบแค่ตรงนี้ แต่ร่างเล็กกลับเอ่ยคำถามที่ไม่น่าฟังออกมา
“ถ้าเฌอไม่อยู่ พี่เซบบ์จะเป็นยังไง”
ร่างสูงผละตัวออก จับปลายคางมนดันขึ้น ก่อนจะบดขย
