เฌอลินมองคนตรงหน้าลุกออกจากเตียง เดินไปเปิดประตูห้องเธอโล่งใจที่เขาไม่ทำอะไร แต่ในขณะเดียวกันกลับนึกงุนงงว่าทำไมต้องมัดเอาไว้อย่างนี้ แล้วเขาไปไหน ขณะที่กำลังสังสัย จู่ ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
… หรือว่าจะมีคนมา
ดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำเผยประกายความหวังออกมา เธอภาวนาขอให้เป็นอย่างที่คิด ขอให้คนที่กำลังจะเข้ามาเป็นใครสักคนที่สามารถช่วยเธอได้จริง ๆ จากที่ควรจะอยู่เฉย ๆ ร่างเล็กเริ่มดิ้นรนอีกครั้ง และนี่จะเป็นความพยายามเฮือกสุดท้ายของเธอ
ร่างเล็กนอนลงบนเตียง พยายามบิดหน้าถูไถไปมากับผ้าปูที่นอน เพื่อให้เทปหนาที่ปิดปากอยู่นั้นหลุดออก ส่วนมือที่ถูกมัดก็พยายามขยับเสียดสีกันจนเกิดรอยแดงเป็นริ้ว
ทางด้านหน้าห้อง หลังเปิดประตูให้น้องชายอย่างไม่เต็มใจ ซันเซบบ์เดินมานั่งบนโซฟาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มประดา สายตาคู่คมเหลือบไปทางประตูครู่หนึ่งก่อนจะตวัดกลับมาจ้องคนที่มารบกวน
“มีอะไรก็รีบพูด”
“ไม่มีอะไร
