ซันเซบบ์จ้องหน้าน้องชายเขม็ง กำมือแน่นราวกับอยากจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าสักหมัด เขาเค้นคำพูดออกมากดข่มจนภายในห้องคุกรุ่นไปด้วยความอึดอัด
“อย่าให้กูต้องลงมือกับมึง กลับไปแล้วอย่าเข้ามาเสือกเรื่องของกู”
เสียงนั้นเรียกให้คนที่กำลังกดโทรศัพท์ผละสายตาขึ้นมา แล้วพูดท้าอย่างไม่กลัว “เอาเลยเซบบ์ ถ้ามึงจะฆ่ากูก็ทำเลย”
ครั้งนี้ซานไม่กลัวและไม่ยอมออกจากห้อง จนกว่าจะได้เห็นว่าหลังประตูบานนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ คำที่พูดว่าจะบอกผู้เป็นพ่อไม่ใช่เพียงแค่คำข่มขู่ แต่เขาจะทำจริง ๆ เพราะหากเป็นเฌอลิน คงไม่สามารถปล่อยให้พี่ชายทำตามใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว
“อย่าขู่กูซาน”
“เปิดประตู กูจะเอาเพื่อนออกห่างจากคนบ้าอย่างมึง”
“กูไม่ให้ เพื่อนมึงเป็นเมียกู” ซันเซบบ์ตะคอกกลับ กลางอกมีแต่ความหวาดกลัวพลุ่งพล่าน เหมือนว่าตอนนี้เขาถูกไล่ต้อนจนใกล้จนมุมแล้ว
“มึงไม่ใช่เจ้าของชีวิตใคร มีสิทธิ์อะไรไปกักขัง นี่เหรอวะที่มึงเรียกมั
